Anneke Beelaerts

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de...

Inspiratie is een gek fenomeen. Als je het nodig hebt is het er niet en als het er wel is ben je met iets anders bezig en kan je het even niet vormgeven. Het is hetzelfde met investeren. Anticyclisch dus. Heb je het geld dan heb je geen hoge nood. Heb je het niet dan heb je het nodig. Brrr. Dat we ons daar mee bezig moeten houden. De focus op de (geld) stromen levert een onmiddellijke blokkade op. En als je even niet oplet komt er een vloedgolf. Op een punt gaat deze hele vergelijking niet op: geld kan je nog gaan sparen, inspiratie niet. Gelukkig denk je dan, dus inspiratie is van een hogere orde, immers, uniek, op het moment te vatten en dus geestelijk. En geestelijk is goed want oneindig. En dat, hum, kan ik van geld niet bepaald zeggen. Als ik de computerman bel omdat mijn e-mail niet werkt, en het zeer hard nodig heb om een klant te voorzien van goede ideeen die geld opleveren, krijg ik twee minuten later een betalingsherinnering van dezelfde computerman. Want door mijn service vr...