Al vier jaar woon ik buiten de stad Eindhoven, in het kunstenaarsdorp Heeze, maar nog steeds niet eens even op de fiets boodschappen doen in mijn oude woonplaats, toch niet zo ver weg! Van enkele bevriende kunstenaars hoorde ik telkens dat er een heel fijn fietspad is tussen ons dorp Heeze en de stad Eindhoven waar ik eerst 34 jaar woonde. Dat daagde mij vandaag na het ontbijt uit om de banden van mijn Gazelle oma fiets op volle sterkte te brengen en Google maps op ‘fiets’ te zetten. De voorspelde aankomsttijd was 34 minuten. De mand van de fiets werd geladen met een flesje water, een toilettasje, een boterhammetje en ik vertrok om mijn wekelijkse bestelling bij de Reform op te gaan halen. Na een paar honderd meter vertelde Google mij dat ik rechtsaf moest slaan en inderdaad daar zag ik een bord dat indiceerde dat er zich een fietspad bevond compleet met een mooi laagje asfalt. Ik begaf mij enthousiast op dat fietspad en dat voelde toch lekker! ‘Ha, dacht ik, ‘Beat the system...
Er zijn van die momenten dat je in een ‘lull’ (zoals de Engelsen zeggen) terecht komt. Meestal gebeurt dit onverwachts en komt fysiek tot uiting dor ongemakken zoals buikpijn, rugpijn, vult u maar in. Dat het onverwachts is heeft een reden. Je bent te ver gegaan want als je dat niet zou hebben gedaan was het niet onverwacht, maar zaten je stoere knuisten in volledige beheersing om het stuur. De man in dit stukje, Johny the selfkicker, was in de jaren 70 een bekend figuur, hij, zoals u al raadt kickte nogal op zichzelf en dat had vele voordelen. Ten eerste liep hij niet leeg op de omgeving, waardoor de energie die hij meegekregen had bij zijn geboorte alleen besteed werd aan zijn eigen genot en ontwikkeling. Ten tweede was hij dus beroemd en kon geld verdienen aan die status waardoor het selfkicken nog grotere vormen aan kon nemen. Dus ik stel hem even als een voorbeeld voor mensen die telkens zichzelf verliezen in nuttige en onnuttige verlangens en eisen. Dan kom ik bij het t...