Er zijn van die momenten dat je in een ‘lull’ (zoals de
Engelsen zeggen) terecht komt. Meestal gebeurt dit onverwachts en komt fysiek
tot uiting dor ongemakken zoals buikpijn, rugpijn, vult u maar in. Dat het
onverwachts is heeft een reden. Je bent te ver gegaan want als je dat niet zou
hebben gedaan was het niet onverwacht, maar zaten je stoere knuisten in
volledige beheersing om het stuur.
De man in dit stukje, Johny the selfkicker, was in de jaren
70 een bekend figuur, hij, zoals u al raadt kickte nogal op zichzelf en dat
had vele voordelen. Ten eerste liep hij niet leeg op de omgeving, waardoor de
energie die hij meegekregen had bij zijn geboorte alleen besteed werd aan zijn
eigen genot en ontwikkeling. Ten tweede was hij dus beroemd en kon geld verdienen
aan die status waardoor het selfkicken nog grotere vormen aan kon nemen.
Dus ik stel hem even als een voorbeeld voor mensen die
telkens zichzelf verliezen in nuttige en onnuttige verlangens en eisen. Dan kom
ik bij het tweede deel van de titel van dit stukje. Annie the Selfstarter. Dat
ben ik. Als een creatief, enthousiast, multitalent kan ik mij uitstekend
vermaken met de kunst van het tekenen, schijven, schilderen en goede concepten
bedenken. Daar verdiende ik ooit mijn geld mee!
In tegenstelling tot de genoemde Johny vergeet ik mijzelf regelmatig. Ik ben mij er wel bewust van dat er grenzen aan alles zitten, maar kom ze pas tegen als het dus te laat is. Daarom noem ik mijzelf dus ‘Annie the Selfstarter’ want ik heb nog een talent en dat is de kunst van het opnieuw beginnen. Dat is natuurlijk gegroeid vanuit een noodzaak. Vanuit de ‘lull’ zullen we maar zeggen. Dan is het een paar dagen kommer en kwel, lichamelijke klachten en mentale gevechten tegen het erkennen dat het weer eens zo ver is. En als ik dan weer voeding kan verdragen begint het ‘knallen’’ weer.
Ik ga opruimen, structuur aanbrengen, persoonlijke en
ruimtelijke hygiëne aanbrengen zodat ik opnieuw kan beginnen. Dan neem ik mijn
les mee. Plak het aan de muur, vaak in de vorm van een gezegde, 10 gouden
regels of een gedicht.
Ik maak zelf een lijst van wat ik wel nog ga doen en wat
niet. U begrijpt de lijst van wat ik wel ga doen is veel langer dan wat is niet
ga doen. Maar, ik ben opgeschoten want ik heb gehoord dat het leven bestaat uit
alsmaar loslaten!
Daar heb ik ervaring in, zoals wel meer mensen, uit huis
gaan om niet serieus te studeren en wel serieus te feesten, schuldgevoel
loslaten en opnieuw beginnen, rimpels aanvaarden maar ze nog wel zien en dan komt
er een fase van grote verantwoordelijkheid: Het Grote Loslaten namelijk
kinderen baren opvoeden en begeleiden. En dan laat ik nu hier even achterwege
de dierbaren (mens of dier) die sterven zonder het te kunnen loslaten.
Vandaag startte ik dus weer opnieuw, na twee dagen rust. Want er hoort nog iets bij het loslaten en dat wordt verwoord door het gedicht dat ik hieronder laat zien: accepteren. Tijdens mijn korte contemplatie op mijn wolk van rust, heb ik geaccepteerd dat de plannen die ik telkens maak omdat ik weer een goed idee had bedacht, moet loslaten! Waarom? Het put mij uit, ik krijg daar eerst energie van en daarna voer ik het net niet uit en dat is de downer die ervoor zorgt dat mijn batterij op nul gaat.
Dus andersom geredeneerd: ik moet mij zoals Johny, eerst
volledig richten op mijzelf en besluiten welke activiteiten mij een stabiele, constante
energie opleveren. Dan komt het accepteren om de hoek kijken want het valt niet
mee om te herkennen en te erkennen dat je gewoon weer in een nieuwe fase gaat
stappen met bepaalde activiteiten waar dan ook loslaten bij hoort.
Het is eigenlijk net zoals op een feest waar het zo vol met
mensen, zweet, lawaai en bier op de grond is, dat je moet beslissen: wat mag
blijven en waar glijd ik over uit?
Dan smijt Johny the Selfkicker de deur open, gooit er wat
mensen uit, regelt de volumeknop en er ontstaat ruimte!
En dan kom ik. Annie the Selfstarter die loopt de opgedweilde
ruimte in en haar feest kan weer beginnen!
Reacties