Doorgaan naar hoofdcontent

Look what the cat dragged in!




Het is een spreekwoord en wordt gebruikt in liedjes. En het gaat altijd over verbazing, gruwel zelfs, of gewoon over een dronken vriendin.  In dit geval gaat het over een Lady.

Het zit zo. Onze jongste kat, Lady, leeft zoals haar naam al doet vermoeden als een jager. Dit uit zich vooral in het voorjaar. Dan gaat Lady winkelen in de natuur, bij voorkeur in de kleine uurtjes, en brengt haar prooi naar huis.
Stel je voor: het is half vier in de ochtend, nog lekker donker, en dan komt ze binnen, met in haar bek een muis, een vogel of een konijn. Deze cadeautjes uit de natuur leven soms wel, soms half en soms niet meer.
Midden in de nacht staat mijn bewustzijn op een laag pitje, en zijn alle zintuigen op vliegtuigmodus ingesteld. En dan opeens keiharde geluiden terwijl Lady binnenpoezelvoet.  Ze kondigt haar vangst weliswaar  binnensmonds, maar luid aan. En dan dropt ze haar cadeau voor mijn bed.
Als de prooi nog leeft ontstaat er een racecircuit in de slaapkamer. Is het dier dood, slapen ik en Lady binnen 5 minuten. Vannacht leefde de prooi en werd niet vóór maar onder het bed gedropt. En het bleek een roodborstje. Toevallig mijn lievelingsvogel in de vrije natuur, maar niet paniekerig fladderend onder mijn bed. Waaah! En het dier vloog op en neer, heen en weer maar zag kennelijk de vrije uitgang niet. Wat te doen? Lady greep in, ze knielde half onder het bed, sloeg haar nagels uit, sleurde het vogeltje een stukje onder het bed vandaan…en het roodborstje vloog door het raam naar buiten.  
Je bent een Lady of niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis