Doorgaan naar hoofdcontent

Aanpassingsvermogen


Tijd om te trainen, dacht ik vanochtend toen ik naar buiten keek. Eindhoven was gehuld in een nevel die veel weg had van de smog die standaard boven Los Angeles hangt. Probeer maar eens vrolijk te worden! Dat was precies wat ik ging doen, trainen om zo de endorfines wakker te schudden en in grote getale door mijn systeem te jagen. Want dat was hard nodig. Sinds ik een paar dagen in de Provence ben geweest, heb ik moeite terug te keren in de tijd hier in Nederland. Ga maar na: in de Provence was het volop voorjaar, de Mimosa stond knalgeel te pronken, het licht was al helder en de zon al warm. Het ontbijt genoot ik op het terras in het haventje van Sanary- sur- Mer, voor 3 Euro, Thee, stokbrood, jam en voorjaar!

Dit heeft mij wel geleerd dat je met de factor tijd niet moet sjoemelen. Of je woont in Eindhoven en leeft in het ritme van de tijd die lokaal heerst of je gaat verhuizen. Maar stiekem met de tijd spelen, dat is vragen om problemen! Ik drink nu al gekoelde Rose, hij smaakt helemaal niet zoals in de Provence, maar omdat ik angstvallig de sfeer aan het vasthouden ben, gaat ie gewoon open. Elke zonnestraal pik ik op, gehuld in een wollen plaid, als een oude dame. De CD speler staat constant aan met Franse chansons. Ik brul de hele dag mee met Charles Aznavour en dat geeft de ernst van de zaak wel ongeveer aan.

Ik verkeer duidelijk in grote ontkenning. Misschien wel met de omvang van een Expat uit Istanbul. Ja, ik weet hoe dat er uit ziet want ik had ooit een buurvrouw die zuchtend iedere dag naar buiten keek, en dan de volgende reis naar Istanbul boekte. Met een gemiddelde van 4 keer per maand reisde zij af naar haar voormalige woonstee. Naar haar moeder, haar vrienden. Na dit leed enige maanden te hebben aangezien vroeg ik haar:”wordt het niet tijd om een beslissing te nemen? Woon je hier of woon je daar?” Ze antwoordde mij als volgt:”dat hangt er van af over welk lichaamsdeel je het hebt. Mijn hart woont daar en mijn brein woont hier” en alsof het nog niet erg genoeg was, greep ze naar haar standaard paraat zijnde doos met Tissues en snoot wat vocht weg.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Alles wat God verboden heeft redt onze Economie!

  Alles wat God verboden heeft redt onze Economie! De vlucht in de duurzaamheid heeft nu een zodanige vormen aangenomen dat het leven in Nederland duur is geworden voor de burgers, buitenlui en bedrijven! Willen we het BNP op peil houden zullen we een tegenovergestelde beweging moeten maken. Diensten, c.q. de diensteneconomie waar Nederland recht op af holt, levert weliswaar nog wel werkgelegenheid op maar geen productie. Het BNP zal gaan dalen evenals onze joie de vivre. Wat te doen op korte termijn? Het is eigenlijk zo eenvoudig dat ik mij verbaas over de genialiteit, de uitvoerbaarheid en vooral: het verhogende effect op de Nederlandse joie de vivre, toch al niet zo hoog in ons vingerwijzende landje. Wat is dan die eenvoudige oplossing? Dat is de tegenbeweging. Dus als iedereen en alles de ene kant op holt, ren je de andere kant op. Dat betekent dat je opeens alles mag! En daarbij is het effect dat de belastingen die je betaalt weliswaar torenhoog is, maar dat je enorm bij...

Perpetuum Mobile

Na de knieoperatie vond mijn revalidatie plaats in een mooi nieuw medisch centrum in mijn buurt. Daar werken orthopeden, sportartsen en fysiotherapeuten samen om ons allemaal aan het sporten te houden. Dit centrum heeft nog een andere tak van sport namelijk het begeleiden van obesitas patiënten. Onder een dak. Ik heb wel eens de verwerpelijke gedachte gehad, dat het met opzet is. Dat wij sporters zien waarom wij vooral moeten blijven sporten, en dat andersom de obesitas patiënten aan ons sporters zien waarom zij moeten sporten. Maar, dat is waarschijnlijk mijn hersenspinsel. Goed. Ik ben aan mijn knie geopereerd en na twee weken mag ik de krukken aan de wilgen hangen en kom ik hier in dit medisch sportcentrum om aan mijn herstel te werken. Eerst een intake met een fysiotherapeut die met de deur in huis valt: ‘Oh, nee, dat hardlopen, ja hoe zal ik het zeggen, mevrouw ik denk dat u dat wel kan vergeten’. ‘Helemaal?’ ‘Daar zou ik wel op rekenen ja, veel te belastend voor uw ...

Wat mag je allemaal niet achter het stuur?

Het was een betrekkelijk kort traject. Tiel-Eindhoven, weliswaar een groot stuk over de A2 maar toch. Volgens de TomTom was de geplande reistijd 50 minuten. Het werden er 150. Dus 2,5 uur om te observeren. Want behalve twee alternatieve routes met de bedoeling de files te omzeilen, was de creatieve uitdaging natuurlijk 0. Dan maar één aan mijzelf opgedragen: wat mag je allemaal niet achter het stuur? Bellen mag niet. Wel hands free maar dan onverstaanbaar en net zoals alle andere mensen in de file werd dit telkens opgelost door toch het mobieltje aan het oor te houden. Immers je wist wie er voor, achter en naast je stond. En als dat geen politie was, dan was het speelkwartier. Gek genoeg mag je wel neuspeuteren, boterhammetje eten, watertjes drinken, Luisterboek inhaleren of lippen stiften. Heb je toch ook minstens een hand voor nodig en de nodige concentratie? Dat mag nog wel. Wat dreigt niet meer te mogen is roken. In je eigen auto. 60% van de Nederlanders, zo had ik op de rad...