Doorgaan naar hoofdcontent

Vloeibare tijd

Het bijhouden van de administratie van een eigen zaak is een onafwendbaar geheel. Het registreren van alles inkomend en uitgaand hoeft niet per se synchroon te lopen met hoe de stromen werkelijk gaan. Er komt geld binnen dat al is uitgegeven en er gaat geld uit dat nog niet is binnengekomen. Zoiets. Ik prijs me dan ook gelukkig met de geniale inval om daar, lang geleden, professionele hulp bij in te schakelen. Iemand die wel de tijd kan bevriezen en zo op verantwoorde wijze de Belastingdienst tevreden kan houden. Sterker nog het bureau waar deze man werkt staat zeer goed aangeschreven zowel bij ondernemers als bij de Fiscus, en vooral dat laatste is, essentieel.

Nu is het een algemeen bekend fenomeen dat in het land der Accountants het leven voorwaarts wordt geleefd maar achterwaarts begrepen. Noemt u het maar sturen op de achteruitkijkspiegel.
In mijn geval, ongeveer 1,5 jaar na de gepleegde handeling wordt het eindelijk duidelijk hoe de zaken er voor staan. Dus in Accountantsland leeft mijn bedrijf in januari 2008. Snapt u wel? Dus ik doe zaken anno nu, september 2009 en werp al doende een schaduw van minimaal 1,5 jaar waarna mijn Accountant 1,5 jaar de tijd heeft om zijn werk te doen en zo gaan we dus in 2010 aangifte doen over 2008.

Maar voor het zover is moeten er posten worden geboekt door de administrateur en gecontroleerd door mij, in een ander tijdsgewricht. “Die post van 2 februari 2008 heeft de omschrijving studiemateriaal en wordt geboekt op project”vooruitgang” kunt u mij vertellen waarvoor dit was?” Zomaar een voorbeeld. En dan moet ik precies weten natuurlijk waar de man het over heeft. Maar ik ben bezig met de order portefeuille van 2010 en zo is, deze man, achteraf begrepen ook. Want wat is het geval? Het blijkt dat hij wel degelijk in 2008 al boekte en wist hoe het er voorstond. Maar dat doet hij in de verloren uurtjes. Zo hier en daar eens een gapende dinsdagmiddag. En dan gaan Jan en Bep vrolijk aan het boeken voor mijn bedrijf. Te hooi en te gras ergens in 2008. Zij sparen deze uren op, en jij als klant ziet ze niet. Maar ze zijn er wel, en ineens als een konijn uit de hoed, komt er een rekening in een periode waarvan jij zeker wist dat er helemaal niets voor jouw bedrijf gedaan was. Bent u er nog? Dit definieer ik nu even met het begrip uitsmeren.

Of, zoals het in Mediterrane gebieden wordt genoemd: de Salami methode. Je gaat voor de hele worst maar neemt telkens een plakje. Zo ook in Accountantsland, hoewel dan verder de vergelijking met het Mediterrane wel ophoudt. En zo krijg je vrolijk rekeningen over de periodes waarin je ziet en weet dat er voor je gewerkt wordt, en zo wordt de rest aangevuld met de verloren uurtjes. Uiteindelijk betaal je de hele salami die omschreven wordt als”werkzaamheden voor u verricht ten behoeve van het opmaken van de jaarrekening 2008”. Deze rekening valt op de deurmat in september 2009. En laat een fors getal zien. Maar, had ik al niet keurig ieder kwartaal voor deze werkzaamheden betaald? Neeh, zo heb ik mij laten uitleggen, alles is wel geboekt in die kwartalen, maar kan pas achteraf worden beoordeeld. En dat kost tijd en dus geld. Een achteruitkijkspiegel ter rechter én ter linker zijde van mij. Voor de juiste balans.

Reacties

Populaire posts van deze blog

  Als de schuurdeuren op zondag open gaan…   Op het platteland wonen betekent ruimte, rust en regelmaat. Alles gaat zijn gang, de boer ploegt, de dominee dartelt rond op huisbezoek en de notaris noteert wat dagelijkse beslommeringen zodat de mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Maar als de zes dagen van werken, eten en slapen gedaan zijn dan gebeurt er iets van andere orde. Op de zevende dag vindt er een gedaanteverwisseling plaats. De mensen trekken een ander kostuum aan, lopen naar hun schuren, garages en andere bouwsels en gooien de boel open. Achter die deuren staan paarden of paardenkrachten te wachten op hun bevrijding om zo de eigenaren te bevrijden. In het openzwaaien van die deuren voltrekt zich een grote opluchting, een zucht naar vrijheid een verlangen naar snelheid, herrie en onvoorspelbaarheid.   Een verborgen rijkdom brult en hinnikt en de eigenaren vertonen een brede lach,   zij kiezen een pad waar ze de rest van de week voor werken en naar verlangen. O

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Als mensen er niet meer zijn

  Vandaag besloot ik na lange afwezigheid, eens in Linkedin te duiken. De aanleiding was dat ik contact wilde houden met ex-studenten en afstudeerders. Natuurlijk wilde ik eerst kijken wie er al met mij verbonden was via dit platform. Een dubbele uitnodiging lijkt wel erg wanhopig. De lijst van contacten verscheen en op de derde plaats stond de naam van een kennis die ruim een maand geleden overleden was. Haar, voor mij, plotselinge overlijden had mij behoorlijk geraakt en toen ik opeens haar naam zag, sloeg ook nog het bewustzijn van de eindigheid toe. Zij staat gewoon nog op Linkedin, en het leek mij verstandig om dan haar als contact maar te ‘verwijderen’. Toen ik dat probeerde te doen, werd mij eerst medegedeeld dat ik het contact ging verwijderen, maar dat de persoon zelf daarvan niet op de hoogte werd gesteld. Daarmee sloeg al helemaal het mysterie van het leven toe. Een dode verwittigen dat zij uit een contactenlijst wordt verwijderd zal in de ogen van het heelal een futiliteit