Doorgaan naar hoofdcontent

Kijken jullie even mee?

In een rondje zaten ze gefascineerd te kijken naar een TV scherm. Kopje koffie onder handbereik. De President van Amerika, de Minister van Defensie en het Hoofd CIA. De commentator voorzag ons van een beschrijving van wat deze mensen, op dit moment moeten voelen. De Minister van Defensie sloeg haar hand voor haar mond, volgens de commentator was ze ontzet. Het hoofd van de CIA had de uitdrukking van een kat die naar een vogel keek. Volgens de commentator had hij alles onder controle. De President leek onbewogen. Tot er op zijn gezicht werd ingezoomd. Kijkt u even met ons mee? Diepe groeven in een nog jong gezicht. Het zweet stond op zijn voorhoofd. En volgens de commentator had de President last van wat spanningen, dat zag je, volgens hem aan de non verbale signalen; benen over elkaar gekruist, armen idem dito, en een frons tussen de wenkbrauwen. Wij als kijkers, kijken naar kijkers. Wat was er te zien? Hoe een elite eenheid van de Amerikaanse Intelligence een smerig uitziende kamer binnenviel. Een bed zonder lakens, ranzige vloer.
De commentator vertelde ons dat deze speciale eenheid helmen droegen die voorzien waren van camera’s. En wat gingen ze doen? Iemand vermoorden. Live! Kijkt u even mee?

Stap, stap, stap, zware laarzen op beton. We komen steeds dichter bij. We horen het hijgen van de man onder de helm. Het beeld beweegt van links naar rechts. Lange gewaden doen veel stof opwaaien.
De spanning in het gezelschap stijgt. Als bookies die naar de hazewindhonden race kijken schatten ze de kansen in. Boem! Knal! Een man in een lang gewaad met baard verliest zijn gezicht en zakt ter aarde.
Het gezelschap verlaat de ruimte en buiten, in de zon, schudden ze elkaar de hand. Was dat een High Five tussen de President en het Hoofd van de CIA?
De commentator zwijgt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Alles wat God verboden heeft redt onze Economie!

  Alles wat God verboden heeft redt onze Economie! De vlucht in de duurzaamheid heeft nu een zodanige vormen aangenomen dat het leven in Nederland duur is geworden voor de burgers, buitenlui en bedrijven! Willen we het BNP op peil houden zullen we een tegenovergestelde beweging moeten maken. Diensten, c.q. de diensteneconomie waar Nederland recht op af holt, levert weliswaar nog wel werkgelegenheid op maar geen productie. Het BNP zal gaan dalen evenals onze joie de vivre. Wat te doen op korte termijn? Het is eigenlijk zo eenvoudig dat ik mij verbaas over de genialiteit, de uitvoerbaarheid en vooral: het verhogende effect op de Nederlandse joie de vivre, toch al niet zo hoog in ons vingerwijzende landje. Wat is dan die eenvoudige oplossing? Dat is de tegenbeweging. Dus als iedereen en alles de ene kant op holt, ren je de andere kant op. Dat betekent dat je opeens alles mag! En daarbij is het effect dat de belastingen die je betaalt weliswaar torenhoog is, maar dat je enorm bij...

De vertraagde tijd. Er is een fietspad tussen Heeze en Eindhoven.

  Al vier jaar woon ik buiten de stad Eindhoven, in het kunstenaarsdorp Heeze, maar nog steeds niet eens even op de fiets boodschappen doen in mijn oude woonplaats, toch niet zo ver weg! Van enkele bevriende kunstenaars hoorde ik telkens dat er een heel fijn fietspad is tussen ons dorp Heeze en de stad Eindhoven waar ik eerst 34 jaar woonde. Dat daagde mij vandaag na het ontbijt uit om de banden van mijn Gazelle oma fiets op volle sterkte te brengen en Google maps op ‘fiets’ te zetten. De voorspelde aankomsttijd was 34 minuten. De mand van de fiets werd geladen met een flesje water, een toilettasje, een boterhammetje en ik vertrok om mijn wekelijkse bestelling bij de Reform op te gaan halen. Na een paar honderd meter vertelde Google mij dat ik rechtsaf moest slaan en inderdaad daar zag ik een bord dat indiceerde dat er zich een fietspad bevond compleet met een mooi laagje asfalt. Ik begaf mij enthousiast op dat fietspad en dat voelde toch lekker! ‘Ha, dacht ik, ‘Beat the system...

Johny the Selfkicker en Annie the Selfstarter

  Er zijn van die momenten dat je in een ‘lull’ (zoals de Engelsen zeggen) terecht komt. Meestal gebeurt dit onverwachts en komt fysiek tot uiting dor ongemakken zoals buikpijn, rugpijn, vult u maar in. Dat het onverwachts is heeft een reden. Je bent te ver gegaan want als je dat niet zou hebben gedaan was het niet onverwacht, maar zaten je stoere knuisten in volledige beheersing om het stuur. De man in dit stukje, Johny the selfkicker, was in de jaren 70 een bekend figuur, hij, zoals u al raadt kickte nogal op zichzelf en dat had vele voordelen. Ten eerste liep hij niet leeg op de omgeving, waardoor de energie die hij meegekregen had bij zijn geboorte alleen besteed werd aan zijn eigen genot en ontwikkeling. Ten tweede was hij dus beroemd en kon geld verdienen aan die status waardoor het selfkicken nog grotere vormen aan kon nemen. Dus ik stel hem even als een voorbeeld voor mensen die telkens zichzelf verliezen in nuttige en onnuttige verlangens en eisen. Dan kom ik bij het t...