Al enkele
weken scharrelt er rond ons huis een rode gestreepte kater. Ik ben dol op
katten maar betrap mijzelf in dit geval op een grote inconsequentie.
a) ik ben
dol op katten als ze niet stinken
deze
zwerfkat heeft overal in onze tuin tegen aan zitten spritzen. Is dus al weken
bezig ons territorium te veroveren maar dat lijkt mij toch echt niet de manier.
Niet handig want hoe meer hij spritzt des te onaangenamer hij wordt in onze
ogen. En dat is nou weer qua zwerfkat niet handig want zo krijg je natuurlijk
nooit iets lekkers toegeworpen!
b) ik houd
niet van klagelijk gemiauw (dat geldt ook voor mensen). En deze kater klaagt de
hele dag door. Waarover? Geen idee, hij is best wel dik dus ondervoed is hij
niet. Misschien is hij eenzaam. Maar ja dan is gedrag genoemd onder a) ook weer
niet handig.
c)ik haat
schuldgevoel, en deze rode kater appelleert daar flink aan.
Mijn
liefste kat ooit, Frits, die ik bijna 19 jaar als trouwe metgezel had, was ook
in eerste instantie een zwerfkat. En die heb ik wel aangehaald, gevoed, en
‘gedomesticeerd’. Maar, wat de naam ‘Frits’ misschien niet doet vermoeden, deze
voormalige zwerfkat was een vrouwtje. Dus lekker niet stinken.
Dus ik laat
de rode kater voor wat ie is. En dat knaagt. Heb overwogen hem aan te halen, te
laten ‘helpen’ bij de Dierenarts en dan alsnog te domesticeren. Maar zo
vertelde de dierenjuwelier mij, castreren is geen garantie voor welriekende
heeren.
Reacties