Doorgaan naar hoofdcontent

Goede doelen houden 2.4 Miljard op de bank

In de Trouw van vanochtend las ik bovenstaande grappige kop. Het heeft de halve dag door mijn hoofd gezoemd. Toevallig heb ik namelijk een moeder die al wat op leeftijd is. 79 Jaar en geheel verdiend! Ze heeft wat slijtage verschijnselen en dient derhalve begeleid te worden. En daarmee bedoel ik op alle fronten. Het is zo dat mijn moeder woont in een Zorgcentrum. Dat houdt in dat ze een eigen appartement heeft en van 08.30 uur tot 20.30 uur in een gezellige huiskamer is alwaar de momenten van de dag gemarkeerd worden door ontbijt, lunch en avondeten.

De leiding is in handen van twee gediplomeerde Bejaardenverzorgsters en een stagiaire. Althans als er sprake is van volledige bezetting, en u voelt hem al... Dat is niet altijd zo. Dus mijn moeder zou eigenlijk regelmatig een wandelingetje moeten maken tussen de dag markeringen in, maar ja.. wie doet dat? Zeker als kinderen en familie ver weg wonen wordt dat al snel een probleem. En als een leidster ziek wordt dan is er eigenlijk alleen tijd voor de verzorging en zeker niet voor de "extra's" zoals een prikkelend praatje of een troostend trapje onder de kont.
En nu dus deze kop. Ik zag in het begeleidende staafdiagrammetje dat dit bedrag geldt voor de gezamenlijke tien Nederlandse goede doel organisaties dus we hebben het hier nog niet over ontwikkelingszorg. Op nummer 5 staat het Rode Kruis, die ik toevallig gisteren heb aangeschreven of er een vrijwilliger beschikbaar is om af en toe een bezoekje aan mijn moeder te brengen, haar uit de rolstoel te praten en vervolgens een wandeling met haar te maken. Voor dat bedrag zou er toch wel iets te regelen kunnen zijn? Want er zijn veel mensen zoals mijn moeder. Te goed voor het verpleegtehuis en te slecht om zelfstandig in een bejaardenflat te wonen. Natuurlijk wij hebben ook wel eens particulier iemand ingehuurd voor mijn moeder. Maar na 3 keer haakt iemand dan weer af. Zonder dat je meteen weer iemand anders hebt. Dat lijkt mij het voordeel van Het Rode Kruis, de continuïteit. Dus in plaats van het geld op de bank te zetten zou ik willen pleiten om wat lieve werklozen van de reservebank te plukken en hen en mensen zoals mijn moeder een fijn bestaan te geven. Want is het niet heerlijk om even een wandelingetje te maken, een kopje koffie te drinken, een kruiswoordpuzzel samen op te lossen?
Dan kom je er nog eens uit!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis