Doorgaan naar hoofdcontent

Poepgalerij


Al weken is de afdeling groenvoorziening van de gemeente aan het werk op het grote veld achter ons huis. Een groot grasveld, met wat struikgewas, bomen en vooral veel ruimte. Aan beide zijden staan er twee onder één kappers aan het veld, met een solide waarde, want mooi uitzicht over het groen.
Denk je in: het veld werd tot nu toe gebruikt door allerlei groeperingen. Ruimte voor een heuse Senegalese voetbal club die ieder woensdag rond de klok van 5 komt trainen, en daar na wat muziek maakt. Heel vrolijk. Dan zijn er de pubers die op bankjes samen komen en van de eerste zonnestraaltjes en van elkaar genieten. Dames en soms ook heren van het belendende Bejaardenhuis strekken hier hun benen en doen wat zuurstof op.

Iedere dinsdag vindt hier de schoolgym plaats van een nabije Lagere School. Er wordt Kastie en Slagbal gespeeld, of een potje voetbal. En zodra het weer het toelaat, is er een buurtfeest of spelen de buurtkinderen spelletjes en is er een braderie met Koninginnedag.

En natuurlijk komen hier de hondenliefhebbers, Herders rennen zich los op het veld, de nuffige Malthezer Leeuwtjes checken het mannelijk schoon en de merkloze honden drukken hun stempel tegen ieder struik en boom. Kortom een levendig groen deel van een nette buurt.

En wat is nu het geval? Er wordt hier gewerkt aan het legaal maken van de constante stroom aan uitwerpselen van deze viervoeters. U vermoedt het al: Hier wordt gewerkt aan een legale Poepgalerij! Men is druk bezig met het aanleggen van wandelpaden dwars over de ruime velden. Er wordt hier ingegrepen in een natuurlijke ruimtelijke indeling. Weg multifunctionele openbare groenvoorziening. De metalen afvalbakken liggen klaar om opgesteld te worden (ik heb er 15 geteld) zodat de zakjes met poep daar in gedeponeerd kunnen worden. Een grote hoeveelheid banken liggen klaar om straks honden- proof te worden gegoten in beton, zodat de hondeneigenaren even kunnen rusten van hun inspanningen.

En wat moet dat worden? Qua uitzicht?
“schat, die herder weet je wel, met dat stukje uit zijn oor, hij heeft zojuist een prachtige sigaar gedraaid”
 “oh wat fijn. Welke geur is het vandaag?
“Nou, ergens tussen Zeeuwse klei en Friese kruidkoek in”
“Goh wat knap, wat is het toch een creatieveling”.
Ja fijn om zo te wonen. De poepgalerij zal vele bewoners grote vreugde brengen, het illegaal uitlaten van honden waar ze zich aan hebben gestoord wordt nu vervangen door een nette gestructureerde oplossing. Keurig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis