Doorgaan naar hoofdcontent

Aanpassingsvermogen


Tijd om te trainen, dacht ik vanochtend toen ik naar buiten keek. Eindhoven was gehuld in een nevel die veel weg had van de smog die standaard boven Los Angeles hangt. Probeer maar eens vrolijk te worden! Dat was precies wat ik ging doen, trainen om zo de endorfines wakker te schudden en in grote getale door mijn systeem te jagen. Want dat was hard nodig. Sinds ik een paar dagen in de Provence ben geweest, heb ik moeite terug te keren in de tijd hier in Nederland. Ga maar na: in de Provence was het volop voorjaar, de Mimosa stond knalgeel te pronken, het licht was al helder en de zon al warm. Het ontbijt genoot ik op het terras in het haventje van Sanary- sur- Mer, voor 3 Euro, Thee, stokbrood, jam en voorjaar!

Dit heeft mij wel geleerd dat je met de factor tijd niet moet sjoemelen. Of je woont in Eindhoven en leeft in het ritme van de tijd die lokaal heerst of je gaat verhuizen. Maar stiekem met de tijd spelen, dat is vragen om problemen! Ik drink nu al gekoelde Rose, hij smaakt helemaal niet zoals in de Provence, maar omdat ik angstvallig de sfeer aan het vasthouden ben, gaat ie gewoon open. Elke zonnestraal pik ik op, gehuld in een wollen plaid, als een oude dame. De CD speler staat constant aan met Franse chansons. Ik brul de hele dag mee met Charles Aznavour en dat geeft de ernst van de zaak wel ongeveer aan.

Ik verkeer duidelijk in grote ontkenning. Misschien wel met de omvang van een Expat uit Istanbul. Ja, ik weet hoe dat er uit ziet want ik had ooit een buurvrouw die zuchtend iedere dag naar buiten keek, en dan de volgende reis naar Istanbul boekte. Met een gemiddelde van 4 keer per maand reisde zij af naar haar voormalige woonstee. Naar haar moeder, haar vrienden. Na dit leed enige maanden te hebben aangezien vroeg ik haar:”wordt het niet tijd om een beslissing te nemen? Woon je hier of woon je daar?” Ze antwoordde mij als volgt:”dat hangt er van af over welk lichaamsdeel je het hebt. Mijn hart woont daar en mijn brein woont hier” en alsof het nog niet erg genoeg was, greep ze naar haar standaard paraat zijnde doos met Tissues en snoot wat vocht weg.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis