Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdag gaan we een waterpijp kopen

Zaterdag gaan we een waterpijp kopen
Bovenstaande uitspraak was van ondergetekende in een gesprek met jongelui van rond de 18 jaar. Tjonge, het was er uit voordat ik het kon helpen. Wat gebeurt er nu weer? Daar heb ik even over na moeten denken. Want stel je de volgende situatie voor.. de schrijver dezer is natuurlijk ook gewoon een mens, en dat mens komt er dan vooral uit als het eigenlijk alleen moeder moet zijn.

Je zit ‘gezellig” een glaasje te drinken bij je zoon en zijn vrienden. Allen bijzonder aardige jongemannen die op de drempel van volwassen worden staan. Interessant. Herkenbaar. En pats..dan begint het. Want je voelt je, al ben je 50, opeens ook jong. En dat kan helemaal niet.
Ze zien het niet aan je, immers de jaren tekenen zich echt ook in mijn gezicht en figuur af en dan komt er een tekst uit die volkomen niet pas bij het beeld dat je gedurende de jaren heb opgebouwd.
Het beeld van een ervaren ondernemende vrouw die met wijsheid haar kinderen opvoedt. Of liever gezegd coached want opvoeden is ook zo overschat. Dus die vrouw die zich jong, dynamisch en vrolijk voelt breekt even door het harnas door. “The sky is the limit”. Het gevoel de hele wereld aan te kunnen, even weer op die drempel staan. Te kijken naar ongekende mogelijkheden. Niet gevormd door tegenslag of terugkoppeling. Maar onbevangen denken dat je de Heeele wereld aankan. Heerlijk! “zaterdag gaan we een waterpijp kopen” was een uitspraak die gewoon logisch voortvloeide uit die gemoedstoestand. En ik voegde er nog aan toe: “alleen met meloensmaak hoor!” Ja hoor alsof iemand dat nog verder interessant vindt. Mama met haar toy. En toch ga ik hem morgen kopen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis