Doorgaan naar hoofdcontent
Afkicken

Het is natuurlijk niet iets waar je dagelijks aan denkt. Als je niet aan bijvoorbeeld Heroïne verslaafd bent dan leeft een begrip als afkicken niet. Maar daar zit een denkfout. Afkicken is een term die misschien wel in de openbare ruimte is gekomen vanwege de Heroïne verslaving, denk maar aan de afschuwelijke scenes van “cold turkey” en de ineenkrimpende junkie op een bedrand. Het is echter niet voorbehouden aan deze sector. Welnee. We maken een vergissing. Het leven, is een aaneenschakeling van verslavingen. Alleen van die verslavingen willen we niet af. Nee die willen we juist in stand houden. We zijn namelijk dol op rituelen, regelmaat en voorspelbaarheid.

We zijn juist dol op De Kick. Zoeken hem op. Afkicken? Opkicken, daar gaar we voor! Bouwen aan verschillende verslavingen tegelijkertijd. Het ritueel van de dag, ontbijt, tasjes pakken, op weg. De lunch, de thee, en de borrel nadat we na een lange dag, file gewijs huiswaarts keren. De puff na het eten, knoop los en ontspannen op welke wijze dan ook. En dat ieder dag weer. Jaar in jaar uit. De tijd is onze Drug.

Dan natuurlijk de verslaving van het opkicken na de douche. Kleur, geur, vorm en verschijning. We trekken het velletje naar stemming en omstandigheid aan, ieder dag weer. Blauw wekt vertrouwen, rood roep actie op, geel structureert en ja, groen geeft rust. De een doet het met Chanel de ander met Dior, maar we snuiven allemaal. Heb je een peervorm, dan draag je een jasje met schoudervullingen, maar is het tegenovergesteld dan houd je de hele dag je adem in. Je lacht, of niet. De verschijning is onze Drug.

Och we weten het zo goed, de kick van succes, al is het maar zo klein. We zwelgen in onze activiteiten, is het niet heeerlijk, we vertellen elkaar er over.”En toen zei hij…” “Ja echt joh, en meende hij dat?” Uitwisselen of dealen ach wat is het verschil?

En dan voor de multipliers onder ons een extra dimensie; de kinderen. Hun ritme wekt pas een echte verslaving in de hand. Verslaafd aan het goede doen. Ondanks het gekrijs en het gekots doorgaan, de kick van perfectie! Bouwen aan de toekomst, opofferingen en slapeloze nachten, we gaan het leuk vinden we kunnen niets anders meer. Een kus op een moment als je ‘m niet verwacht, een woord, een gebaar een cadeau, alsmaar verrassingen. Kids are the Drug.

De dealer van het leven bestaat zelfs bij het uitdelen van gemeenschappelijkheden en vooral, verleidingen. Ga maar na, wat in ons DNA is besloten, voorplanting, resulteert in jarenlang ouderlijke zorg voor de jeugd totdat het te veel wordt. Totdat het hén te veel wordt, totdat ze je afschudden en zeggen Tabé, ik ga mijn eigen weg. Tja. Daar hadden we als zwaar verslaafden even geen rekeningen mee gehouden dat ons eigen Drug besluit niet langer de gestalte van Drug te willen aannemen. Die gaat zijn eigen weg. En die dag, moet je afkicken, afkicken van het ritme van allemaal ontbijten, boterhammen mee, ieder op zijn plek en aan het eind van de dag vliegt iedereen weer in. Zelf opgebouwde verslavingen waarover je nooooit hebt nagedacht.

Daarom spreek ik liever van opkicken. Want er is leven na een verslaving. Opdat je er van leert. Zodat je op een hoger plan komt, dat het allemaal niet voor niets is. Verdien je wijsheid en vertrouwen. Zodat je op je oude dag aan verslaafden zorg kan doen. Degene die dezelfde verleidingen niet kon weerstaan kan helpen. Helpen om het zin te geven. De cyclus van het leven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis