Doorgaan naar hoofdcontent

Vloeibare tijd

Het bijhouden van de administratie van een eigen zaak is een onafwendbaar geheel. Het registreren van alles inkomend en uitgaand hoeft niet per se synchroon te lopen met hoe de stromen werkelijk gaan. Er komt geld binnen dat al is uitgegeven en er gaat geld uit dat nog niet is binnengekomen. Zoiets. Ik prijs me dan ook gelukkig met de geniale inval om daar, lang geleden, professionele hulp bij in te schakelen. Iemand die wel de tijd kan bevriezen en zo op verantwoorde wijze de Belastingdienst tevreden kan houden. Sterker nog het bureau waar deze man werkt staat zeer goed aangeschreven zowel bij ondernemers als bij de Fiscus, en vooral dat laatste is, essentieel.

Nu is het een algemeen bekend fenomeen dat in het land der Accountants het leven voorwaarts wordt geleefd maar achterwaarts begrepen. Noemt u het maar sturen op de achteruitkijkspiegel.
In mijn geval, ongeveer 1,5 jaar na de gepleegde handeling wordt het eindelijk duidelijk hoe de zaken er voor staan. Dus in Accountantsland leeft mijn bedrijf in januari 2008. Snapt u wel? Dus ik doe zaken anno nu, september 2009 en werp al doende een schaduw van minimaal 1,5 jaar waarna mijn Accountant 1,5 jaar de tijd heeft om zijn werk te doen en zo gaan we dus in 2010 aangifte doen over 2008.

Maar voor het zover is moeten er posten worden geboekt door de administrateur en gecontroleerd door mij, in een ander tijdsgewricht. “Die post van 2 februari 2008 heeft de omschrijving studiemateriaal en wordt geboekt op project”vooruitgang” kunt u mij vertellen waarvoor dit was?” Zomaar een voorbeeld. En dan moet ik precies weten natuurlijk waar de man het over heeft. Maar ik ben bezig met de order portefeuille van 2010 en zo is, deze man, achteraf begrepen ook. Want wat is het geval? Het blijkt dat hij wel degelijk in 2008 al boekte en wist hoe het er voorstond. Maar dat doet hij in de verloren uurtjes. Zo hier en daar eens een gapende dinsdagmiddag. En dan gaan Jan en Bep vrolijk aan het boeken voor mijn bedrijf. Te hooi en te gras ergens in 2008. Zij sparen deze uren op, en jij als klant ziet ze niet. Maar ze zijn er wel, en ineens als een konijn uit de hoed, komt er een rekening in een periode waarvan jij zeker wist dat er helemaal niets voor jouw bedrijf gedaan was. Bent u er nog? Dit definieer ik nu even met het begrip uitsmeren.

Of, zoals het in Mediterrane gebieden wordt genoemd: de Salami methode. Je gaat voor de hele worst maar neemt telkens een plakje. Zo ook in Accountantsland, hoewel dan verder de vergelijking met het Mediterrane wel ophoudt. En zo krijg je vrolijk rekeningen over de periodes waarin je ziet en weet dat er voor je gewerkt wordt, en zo wordt de rest aangevuld met de verloren uurtjes. Uiteindelijk betaal je de hele salami die omschreven wordt als”werkzaamheden voor u verricht ten behoeve van het opmaken van de jaarrekening 2008”. Deze rekening valt op de deurmat in september 2009. En laat een fors getal zien. Maar, had ik al niet keurig ieder kwartaal voor deze werkzaamheden betaald? Neeh, zo heb ik mij laten uitleggen, alles is wel geboekt in die kwartalen, maar kan pas achteraf worden beoordeeld. En dat kost tijd en dus geld. Een achteruitkijkspiegel ter rechter én ter linker zijde van mij. Voor de juiste balans.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis