Doorgaan naar hoofdcontent

Bankschroef



Nederland is in de ban van de bank. Nationale verontwaardiging zwelt met het uur aan als het duidelijk wordt dat de bank van Dirk Scheringa het niet gaat redden. De bank is failliet. De curators hebben duidelijk aangegeven dat er een disbalans in tijd is tussen de aan de bank ter beschikking gestelde gelden en de door de bank verstrekte hypotheken.

Met andere woorden, de bank had niet genoeg geld van de spaarders gekregen om de hypotheken te kunnen garanderen. Zoiets. Het gaat mij niet om de techniek. We hebben allemaal wel een beeld gekregen dat deze bank in het hoge noorden misschien wel een scheve schaats heeft gereden en dat het niet is opgemerkt door de Nederlandsche Bank.

Nee, het gaat mij om de reactie op de feiten. Nederland kijkt naar de mens achter de bank. En ondanks dat deze mens niet veel tekst meer over heeft, zoekt Nederland naar de mens achter de man van de bank. “Een echt mensen mens” “Een warme man die hart voor zijn medewerkers heeft”. En de man zelf?

Tijdens een lange sessie bij Pauw en Witteman brengt de man maar een nieuwtje naar voren: “Dat is wel apart!” roept hij telkens als er weer een nieuw onderwerp wordt aangesneden dat het net rondom zijn bank steeds nauwer maakt. Dus, filmen we even in de Boardroom van de DSB Bank en dan zien we de man als voorzitter en iedere keer als een goed punt wordt gemaakt, bijvoorbeeld als iemand zegt “zeg, die Hypotheken, daar moeten we wel eens naar kijken want er zijn legio (…) mensen die een huis heb van 140.000 Euro en een hypotheek lening van 240.000 Euro. En dan, ja, tussen de kopjes koffie door roept de man dan af en toe “dat is wel apart”. Snapt u?

Het is inderdaad wel heel erg apart. En dan de reacties van Nederland. Dus iedereen is verbaasd. Niemand snapt er iets van, het is heel apart. Je hebt toezichthouders, die vonden het ook wel heel apart wat daar gebeurde, maar ja, je hebt telemarketeers die regelmatig huilende mensen aan de telefoon kregen, ja dat is wel apart. Je heb een Overheid die sinds de jaren Negentig het principe heeft dat koopsompolissen aftrekbaar zijn. Ja, wat u zegt “dat is wel apart”.

We zitten allemaal in dat schuitje. En wat doen we? We gaan het menselijke gezicht van de man als afgeleide opblazen. Als Jansen B.V. failliet gaat dan kijken we de andere kant op en de man in ieder geval met de nek. Niemand maakt zicht druk om de menselijke kant van de man, zijn gezin, zijn medewerkers. Het zal wel een geval zijn van onverantwoord beheer, economische recessie of gewoon vette pech. Maar hier? Nederland zit in de bankschroef. Want het gaat hier wel om een bank, ja!
Zoals u en ik weten is er niets menselijks aan een bank, je hebt geld, of je leent het en zij registreren dat en zorgen dat het betalingsverkeer ordentelijk verloopt. Als je een beetje mazzel hebt denken ze met je mee. Dat was het wel. Qua bank. Maar de DSB, dat is wel heel erg apart!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis