Doorgaan naar hoofdcontent

Toeval

Ik zal het kort houden. Serendipiteit. Dat overkwam mij gisteren in een restaurant in Amsterdam. Wat was het geval? sinds enkele weken volg ik een opleiding over Liberalisme. Reuze interessant, waar een klein land groot in kon zijn. Thorbecke en de grondwet, het kinderwetje van Van Houten, dat soort dingen en allemaal Liberalen die dat hebben gerealiseerd.

Ik vond dat ik daar meer van moest weten, immers, de politiek is verzand in discussie over wat wel en wat niet toelaatbaar is op de vierkante milimeter en ik zoek toch liever de ruimte op. Dus het Liberalisme was een logische keuze. Met mij nog zo'n 15 personen in een zaaltje in Mierlo. Ik troost mij met de gedachte dat het OVERAL in Nederland versnipperd plaatsvindt en dat dat allemaal bij elkaar ook een beweging geeft. Goed. De meeste recente les ging over Liberale theorieen en al discussierend kwamen we uit bij Frits Bolkestein.

Zonder uitzondering gaf iedere cursist aan dat sinds Frits afgereisd was naar het Europese het in dit land zwaar weer was op het gebied van visie. Ga maar na, de heer Bolkestein schreef in 1994 bijvoorbeeld dat de komst van zo vele buitenlanders ons land in grote problemen zou brengen, en zo schreef hij, Nederland zou verworden tot Moskou aan de Noordzee. Ja! 1994.

Ik heb dat artikel wel 10 jaar bewaard omdat het mij intrigreerde. Waarom Moskou? En wat waren dan die problemen met al die buitenlanders? Ja nu 15 jaar later praten we over niets anders dan over integratie en is de Overheid groot geworden op alle fronten, zo groot zelfs dat de vraag is waar niet? Moet ik nog voorbeelden geven?

Subsidies op kunst, afvalverwerking, of leuke initiatieven om muliticulti te breien en haken. Om over het rookverbod nog maar te zwijgen, maar daar ben ik specifiek in. Dus na een zeer inspirerende cursus avond, waar bleek dat het Liberalisme een stroming is die onze maatschappij heeft voorzien van heel wat grondbeginselen waardoor mensen zich konden ontwikkelen ongeachte ras, afkomst of geslacht, memoreerden we Frits Bolkestein.

Och, was er nog maar zo iemand in Nederland die een groter scenario kon bedenken. Die ons houvast gaf en hoop. Die ons aansprak op onze eigen capaciteit om te denken, zelf na te denken. Ja stel je voor. Gelukkig hadden we gisteren in ieder geval de intocht van Sinterklaas die zeer druk bezocht was en wel 3 uur interessante televisie opleverde. Terug naar Frits Bolkestein.

Na deze zeer bevredigende cursusavond, ging ik de avond erna eten in Amsterdam. geweldig restaurant, levendige dynamiek, "Dauphine". Na heerlijk te hebben genoten ging ik mijn jas halen.

Wie had op datzelfde moment dezelfde gedachte? Frits Bolkestein! Hij probeerde zijn regenjas aan te doen, terwijl ik overwoog of en hoe ik hem kon aanspreken. Mijn held! Even flitste Elvis Presley door mijn hoofd en ik dacht, "gewoon doen voordat je het weet gaan ze hemelen die helden."
Dus: "Dag mijnheer Bolkestein, vergeef me dat ik u aanspreek, maar ik had gisteren een cursus Liberalisme en we hadden het over u".

De man maakte een schurkende beweging, en dacht waarschijnlijk zoiets als "leuk een middelbaar vrouwtje dat er bij wilt horen". Maar ik drukte door en zei:" we hadden het op de cursus Liberalisme in Mierlo er over dat u een echte icoon bent en dat er sindsdien niemand meer is gekomen met visie". Zo, 't vrouwtje plast haar territorium af. "Oh maar mevrouw dat is heel aardig van u maar ik stem helemaal voor Rutte" Ik haastte me te zeggen "ja dat doen wij natuurlijk allemaal ook hoor, maar ik wilde u gewoon laten weten dat u onze held bent en blijft".

Bolkestein was nog steeds druk doende met zijn regenjas, coördinaten natuurlijk door deze wat rechtstreekse benadering volledig in de war. Nam zich voor toch eens een modern Jack aan te schaffen.
Hij stak zijn hand uit."Zo, mevrouw, en uw naam is?" Die noemde ik en hij begon meteen wat familieleden en functies te memoreren. Jasactiviteit stond stil. "En wat is uw beroep?" Ik kon hem wel knuffelen! Weg middelbaar vrouwtje z.b.b.h. (zonder bezigheden buitenshuis) "ik ben Mangement Consultant en werk voor Directies en schrijf teksten en ook speeches en ik heb dat 17 jaar in mijn eigen bedrijf commercieel gedaan en ik wil mij nu maatschappelijk inzetten."

"Zo, mevrouw dat is heel mooi, ik wens u veel succes daarmee" Nog een handdruk, de jas was aan, ik had hem even een zetje over de schoudervullingen gegeven. Hij voegde zich bij zijn gezelschap, ik liep met mijn dochter naar buiten. Op wolkjes. Buiten stonden mijn zoon en man al te wachten, ze hadden de auto alvast gehaald tijdens mijn Garderobe Experience. Ik liep ze tegemoet: "Weet je wie ik net heb ontmoet?" nou nee dat wisten ze niet en stap nu maar in want we mogen hier helemaal niet staan. "Frits Bolkestein!" "Wat leuk Mama heet onze kat daarom Frits?".
Zucht. Wat een geluk.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis