Doorgaan naar hoofdcontent

Saab forever!

Het kan verkeren, dat zei Brederode al, en hij kende hele strenge winters. In deze dagen waar het kwik ’s nachts daalt tot –10 graden Celcius, maken we een barre winter door. Ik heb het over Saab. Uitgerekend de winter-auto bij uitstek, staat nakend in de kou. Sinds 1990 is dit merk eigendom van GM. Het leek destijds een hele normale overname, maar alhoewel ik problemen had met het woord ”Vectra” op de dorpel van een van mijn nieuwere Saabs, was ik blij met de toekomst die mij als Saab rijder was geboden. In mijn onschuld dacht ik ook nog dat GM blij was met Saab omdat het een hele mooie auto is.

Maar goed, dat was gedacht vanuit de klant. En daar had GM het niet over. Saab, palingdroom van Baas, heeft mij sinds 1982 overal gebracht en vooral als het er toe deed. Als de rayonhoofden onrustig werden, krabde ik de ramen van Saab af, nam plaats achter het stuur en joeg de kachel aan. Waar collega autorijders nog wel eens in een slip geraakte stuurde ik mijn stabiele Saab gewoon rechtdoor.

Ik sloeg mijn knuisten om het stuur en gaf beheerst gas en walste met het grootste gemak over ’s Heeren wegen met een doelbewustheid die Saab (dus Baas) eigen was. Ik had bij Saab ook altijd associaties met Rally’s, met gele extra koplampen, met zwart wit geblokte finish vlaggen, met Saab haal je altijd de Finish. Ja, nu zijn we echt bij de finish aanbeland. U gelooft het niet?

Laten we even kijken waar het bij Saab over gaat. Design. Originaliteit. Iets met een ziel. Iets met een breed gebektheid, waar je blij van wordt. Dus ook de veiligheid en betrouwbaarheid. Waar doet dat aan denken? Aan een regering van een land. Iets om op te vertrouwen. Iets wat je nooit in de steek laat. Waarden, normen,. Ja dat komt ons wel bekend voor. Wanhopig vasthouden aan wat stabiliteit lijkt.

Maar Saab besturen is nog niet een echte Saab besturen! En daar, lieve mensen komen we tot de kern. Toen GM besloot dat de Saab een prachtige Leasebak zou kunnen zijn ging het fout. Het besturen van een onderneming, die toevallig Saab heet, is nog heel iets anders dan weten wie de bestuurders zijn van Saab.

Onafhankelijke geesten die zich altijd aangetrokken voelden tot Saab en hem ook daadwerkelijk kochten, werden steeds meer gemodelleerd door bestuurders van GM.
Het summum vond ik wel het chromen randje rond de kofferbak, alsof we dat nodig hadden!
Nee, daar is het wat mij betreft mis gegaan. Het is geen kwestie van “silver lining”. Ja ik weet het wel, gut we hebben het maar over een auto. Maar, daar wil ik het dan nu heel even over hebben, als je de keuze op dit moment hebt wil je toch niet verrast worden door een geluidloze groene sluipmoordenaar maar liever een stoere meedogenloze sneeuwtank die ook nog goed gedijd aan de CÔte?
Kortom je hebt maar een kans om het goed te doen waarom dan niet de directieve weg? De Baas weg,de Saab weg? Ach alles gaat voorbij maar wat ik jammer vind is waarom het goede niet behouden kan worden en het nieuwe omarmd kan worden?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis