Doorgaan naar hoofdcontent

Voetgangersbruggetje in aanleg. In aanleg is het een voetgangersbruggetje...

Gedurende de laatste drie maanden van 2009 (die behoorlijk fris, zelfs koud te noemen zijn) loop ik hetzelfde traject hard.
“Waarom?” zult u misschien vragen of:  “zit er iemand achter je aan dan?”
Alhoewel dit zinnige vragen zijn, leg ik ze even naast me neer, om mijn punt te kunnen maken. Over het riviertje “de Tongelreep” is in voornoemde periode een voetgangers bruggetje gemaakt. Pal naast een bestaand bruggetje waar snelverkeer, fietsers, scooters en ook voetgangers dagelijks over gaan.
Er staat een groot bord opgesteld vlak voor de plek waar de werkzaamheden plaatsvonden. Op dat bord, van de Gemeente Eindhoven, is een schets afgebeeld van hoe het bruggetje gaat worden, en ja het lijkt precies, en bovendien een mededeling dat “hier een voetgangersbruggetje wordt aangelegd”.

Dit bord heeft mij geïntrigeerd gedurende de keren dat ik daar langs liep.
Het prikkelde mijn fantasie, eerst omdat er nog niets was, en ik mij ook afvroeg of het zinvol was, maar op de Gemeente Eindhoven vertrouwend nam ik aan dat het inderdaad een zinvol bruggetje zou gaan worden.
Dit omdat het heel dicht bij een prachtig nieuwe bejaardenoord werd aangelegd, dus ik maakte de associatie met Rollators, stokken en kuierende bejaarden met dito personeel.

Het had wel iets aandoenlijks in mijn ogen. Een extra brug ter opwaardering van de bejaarden in dat mooie nieuwe huis. Een boodschap:”Ja, we zien jullie wel, en omdat dat te bewijzen maken we een mooi bruggetje over de Tongelreep speciaal voor jullie ”.

Je zag stoere mannen aan het werk, met lieslaarzen in het water, die de beschoeiing in de stromende (!) regen tegen de wal van het riviertje probeerden te plakken. Later zag je machines de belendende weilanden platwalsen om betonnen onderdelen aan beide zijden van de oever te brengen. Je zag de mannen hard werken aan dat bruggetje en ik fantaseerde voort telkens geprikkeld door dat bord waarop het bruggetje werd aangekondigd.

Ik dacht: ”Zou het misschien voor de veiligheid van alle voetgangers zijn? Dus ook van mijn joggende zelf?” Immers ik stap het riviertje via de reguliere brug over samen met fietsers op het fietspad. Overig verkeer was gescheiden door een behoorlijk dikke trottoirband. Door deze gedachte werd de doelgroep van dit bruggetje allengs groter.
Dat stelde mij, als enthousiaste belastingbetaler, behoorlijk gerust.

Het bruggetje nam vaste vormen aan, en ja het leek precies op de schets op het grote bord. Het leek daarentegen niets op het bruggetje wat er al lag. Dat, bedacht ik me tijdens weer een jogpartij, is niet erg consequent. Maar omdat ik persoonlijk niet van de esthetica politie van Eindhoven was, schudde ik deze afschuwelijke gedachten van mij af.

En nu, in de barre kou terwijl ik weer aan het joggen was, want dan doe ik een hand op de rug en schaats ik toch, is ineens het bruggetje af.
Dat moet wel want de activiteiten zijn gestaakt en het kan niet aan het barre weer liggen want de werkmannen hebben door weer en wind doorgewerkt. Af. Wat zie je? Een bruggetje over een klein riviertje. En... er leidt geen voetpad, wandelpad of iets dergelijks naartoe. Dus om als joggende voetganger het bruggetje te nemen, moet ik via het struikgewas springend het bruggetje bereiken en dan kan ik oversteken waarna ik weer tegen een steil stuk berm moet klimmen richting fietspad. Huh? Dit doorkruiste mijn theorie over wandelende bejaarden en ook die van de veiligheid voor het voetvolk in het algemeen. Of zou het zo zijn dat dit bruggetje, zoals het bord meldt, in aanleg was.

Immers je kunt iets aanleggen maar dat hoeft nog niet te betekenen dat er gebruik van gemaakt gaat worden. In aanleg, het “legt” er toch al, en nu? Of is het in aanleg een voetgangersbruggetje en wacht de Gemeente suggesties voor gebruik van de burgers af, een soort stille aanjager van een volksreferendum? Wie het weet mag het zeggen. Intrigerende zaak en als de oplossing van dit vraagstuk zich aandient zal ik u zeker op de hoogte stellen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis