Doorgaan naar hoofdcontent

Headturning

De Engelsen zeggen het in een woord:  Headturning. Ja, laat uw film maar even afdraaien, we kennen het allemaal. “he?was ze het nou of niet”, met de snelheid van een uil controleren we even of het nou Els was of niet.

Of je bent zelf niet de headturner, maar het onderwerp van iemand anders. Vanochtend nog, in mijn Prima Peugeot Pinninfarina Ballerina, die inmiddels is getuned door de firma met de toepasselijke naam “De Snelle Leeuw”. Een echte headturner is-ie geworden. Grommend rijd ie nu over keien en asfalt. En er wordt wat afgedraaid zeg. Het diepe donkere geluid spreekt tot de verbeelding, van mij als berijder, maar ook van een willekeurige berijder van een fiets. Leuk! In een flits, draait de fietser zich om, je ziet de oren gespitst en dan, ja dan ontwaart hij mijn stoere bak. En dan vol ongeloof dat het niet de Ferrari is die hij verwachtte, het hoofd weer in fietsrichting. Deze taferelen maak ik toch wel elke dag mee. Ik hoop maar dat ik niet hele volksstammen fietsers in desolate staat breng, dat ze denken”enig!” en niet:”puh wat een teleurstelling”.

Een andere headturning Experience had ik in de Albert Heijn. Een zeer serieuze zaak. Stel je voor: de groenteafdeling, bbr, fris hier. Nazomerend kopen mensen hier nog wat vakantieherinneringen in de vorm van veel Mediterrane attributen. En dan: wauw, kijk ze bukt. Twee bolle kadetten gestoken in een afgeknipte (!) joggingbroek. Ze vallen er zowat uit, wat is hier gebeurd? Dus ik ben de headturner en kijk nog eens goed.

Een op zich aantrekkelijke jonge dame, nog lekker bruin getint van haar zomervakantie, strekt haar armen uit naar de Aubergines en voila, ja hoor! mijn headturning werd beloond met haar bips.

Op dat moment heb je natuurlijke enorme spijt van je reflex! Plaatsvervangende schaamte maakt zich dan meester van mij. Nog een headturning moment van geheel ander allooi.
Even de Peugeot voltanken, afrekenen, en voordat ik weer in de auto kan stappen, stapt iemand naast mij ook in de auto, althans, een been al in de auto, hij draait zich plots om naar mij, en zegt : “mevrouw wat ziet u er blij uit! U straalt helemaal!”
“Ik ben ook blij!” riep ik hem toe en dacht tegelijkertijd, “ja vooral na een headturning moment als deze”.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis