Doorgaan naar hoofdcontent

Multivocaal



Heel langzaam, onopvallend is er een nieuw fenomeen in onze taal geslopen. Eerst nog van de Amerikanen die van overdrijven houden en dus ‘Bye Bye’ roepen bij het afscheid. Naast de Kip ‘Piri Piri’ en de aloude Indonesische ‘Gado Gado’ zijn we nu toch echt los gegaan.
Dus dat zijn dialogen als volgt:
‘hoi, hoi hoe gaat ie?’
‘kiele, kiele maar je hoort mij niet klagen’
Of:
‘zeg ik moet nu gaan Doe doei!’
‘Ja is goed joh, Dag dag!’
Vanwaar deze absolute overbodigheid? Denk er maar eens even over na, kom ik morgen bij u terug.

Zo daar ben ik weer.

De verklaring van deze verdubbeling ligt, denk ik, in de grote behoefte van ons allemaal om waarde te creëren. Of het nu twee stenen tegen elkaar ketsen is met de bedoeling vuur te creëren of een hand op iemands schouder leggen met de bedoeling macht te creëren.

Onze niet aflatende scheppingsdrang vindt altijd een weg. En het overbruggen van tijd ligt hier dan weer aan ten grondslag. We willen ons graag nuttig maken tijdens ons aardse bestaan. Bij de één beperkt dit zich tot de voortplanting en vindt het dan wel best, de ander ziet daar juist van af en voorziet in behoeften van andere aard.

Als we maar aanwezig zijn, ook als we er niet meer zijn.
Om dit alvast te oefenen dubbelen we er nu alvast lustig op los. Dus galmt de tweede ‘hoi’, de eerste ‘hoi’ nog na en zo galmt de laatste ‘hoi’ nog na ook al zijn we al weer weggefietst.
En er zijn bosjes mensen die een stap verder gaan en op elektronische wijze hun footprint overal achterlaten. En al heb je ze 20 jaar niet gezien, via Linked.com wordt de klok alsnog gelijkgezet. De sporen die je, misschien moedwillig, had uitgewist worden vrolijk genegeerd met de uitnodiging om lid te worden van hun netwerk.

Ik vraag u : ‘waarom’?
Een overpeinzing waard, want als er in die 20 jaar geen contact is geweest, en ook niet bewust is gezocht, en je dus ook niet gelijk qua ontwikkeling bent opgetrokken waarom dan opeens nu wel? Wel, ik heb daar een bevredigend antwoord op gevonden.

Het heeft te maken met de levensfase waarin al deze mensen zich bevinden. Linkedin.com had wellicht wel MidLife.com kunnen heten. Het verleden herleven om de toekomst in te kunnen gaan, zoiets. En het is wel spannend, want wie heeft er de meeste rimpels na al die tijd? En zo dubbelen we onze jeugd ook nog eens. Want immers vroeger konden we zo samen lachen, flirten, dansen en stappen? Dan kunnen we vast nog dunnetjes overdoen. Nog een keer jong. Nog eens keer mal. Dubbele pret. Multi Vocaal. Ach, ach.

Reacties

Populaire posts van deze blog

  Als de schuurdeuren op zondag open gaan…   Op het platteland wonen betekent ruimte, rust en regelmaat. Alles gaat zijn gang, de boer ploegt, de dominee dartelt rond op huisbezoek en de notaris noteert wat dagelijkse beslommeringen zodat de mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Maar als de zes dagen van werken, eten en slapen gedaan zijn dan gebeurt er iets van andere orde. Op de zevende dag vindt er een gedaanteverwisseling plaats. De mensen trekken een ander kostuum aan, lopen naar hun schuren, garages en andere bouwsels en gooien de boel open. Achter die deuren staan paarden of paardenkrachten te wachten op hun bevrijding om zo de eigenaren te bevrijden. In het openzwaaien van die deuren voltrekt zich een grote opluchting, een zucht naar vrijheid een verlangen naar snelheid, herrie en onvoorspelbaarheid.   Een verborgen rijkdom brult en hinnikt en de eigenaren vertonen een brede lach,   zij kiezen een pad waar ze de rest van de week voor werken en naar verlangen. O

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Als mensen er niet meer zijn

  Vandaag besloot ik na lange afwezigheid, eens in Linkedin te duiken. De aanleiding was dat ik contact wilde houden met ex-studenten en afstudeerders. Natuurlijk wilde ik eerst kijken wie er al met mij verbonden was via dit platform. Een dubbele uitnodiging lijkt wel erg wanhopig. De lijst van contacten verscheen en op de derde plaats stond de naam van een kennis die ruim een maand geleden overleden was. Haar, voor mij, plotselinge overlijden had mij behoorlijk geraakt en toen ik opeens haar naam zag, sloeg ook nog het bewustzijn van de eindigheid toe. Zij staat gewoon nog op Linkedin, en het leek mij verstandig om dan haar als contact maar te ‘verwijderen’. Toen ik dat probeerde te doen, werd mij eerst medegedeeld dat ik het contact ging verwijderen, maar dat de persoon zelf daarvan niet op de hoogte werd gesteld. Daarmee sloeg al helemaal het mysterie van het leven toe. Een dode verwittigen dat zij uit een contactenlijst wordt verwijderd zal in de ogen van het heelal een futiliteit