Doorgaan naar hoofdcontent

Cross-over

Gisteren bracht Premier Rutte een bezoek aan de stad Manchester, Engeland. Een opvallende uitspraak die hij deed hierover in Dagblad Trouw: “Wat ik daar ging doen?” vroegen mensen mij vorige week “ik had zelf eigenlijk ook geen idee. Dit had ik in elk geval niet verwacht, heel inspirerend”.
Opmerkelijk omdat een Premier zijn kostbare tijd besteedt aan iets waarvan hij zelf tevoren zegt geen flauw benul van te hebben maar vooral opmerkelijk vanwege het woord inspirerend. Want dat is nu precies waarom de creatieve industrie in opkomst is. We hebben inspiratie nodig. U, ik en zelfs de Premier. Laat dat nou precies de core business van creatieve mensen zijn, om inspiratie over te brengen. En daarom groeit de creatieve industrie in deze barre tijden. In Nederland groeit deze sector sneller dan het landelijke gemiddelde en maakt 2% uit van het bruto binnenlands product. In Engeland is dat zelfs 5.6%. Ik ken veel kunstenaars, die deel uitmaken van deze creatieve industrie. Niet dat ze wisten, dat ze deel uitmaken van een officiële sector in Nederland. Kunstenaars waren voor de crisis, onderdeel van onze cultuur.
Gesubsidieerd bungelden ze vaak aan de rand van de maatschappij. Met of zonder alpinopet gingen kunstenaars fluitend aan het werk. Ze maakten prachtige schilderijen of films. Ze dansten in theaterproducties of zaten reclamecampagnes uit te denken met een glas whiskey in hun handen. Ondertussen liep de Economie over de hele wereld krakend vast. Toen we vorig jaar een nieuw kabinet kregen was ongeveer de eerste maatregel om flink te snoeien op alle subsidies op de hele cultuur sector. Dit leek onbarmhartig. Luid protest, ook vanuit de kunstenaars, wakkerde snel aan. Maar er ontstond ook iets nieuws door deze –achteraf- briljante maatregel.
De culturele sector werd zichtbaar! Een mooi voorbeeld is een interview, in alweer Trouw, van vorige week. In dat interview vertelde de directeur van het Meermanno museum in Den Haag dat ook zij bezwaar hadden tegen de maatregelen, zelfs met een gerechtelijk proces tegen de overheid hadden gedreigd. Maar toen, ja toen raakten ze geïnspireerd. De kracht van de verbeelding sloeg toe. Ze gingen aan de gang en binnen een half jaar hadden ze dankzij een communicatie campagne zo veel geld bij elkaar gebracht dat ze in het vervolg hun eigen broek voor een groot gedeelte kunnen ophouden! De directeur vertelde erbij dat hij vooral zo blij was omdat het museum veel zichtbaarder was geworden. Een voorbeeld van de wijze woorden van Einstein :”Necessity is the mother of invention”. En de kunstenaars? Ze zijn opgenomen in de door deze regering uitgeroepen negen topsectoren. Niets meer bungelen op het randje van de maatschappij.
Richard Florida, Wetenschapper aan de George Mason Universiteit, en schrijver van het boek (2002) “The rise of the Creative Class” voorspelde al dat de creatieven een grote rol gaan spelen in stedelijke ontwikkeling.
Het is een mooi geval van cross-over, een begrip uit de kunst, dat staat voor het toepassen van een mengeling van stijlen . De cross-over van kunstenaars, van de creatieven, zal ongetwijfeld leiden tot het scheppen van een nieuw kunstwerk: een economie waar beeldend vermogen net zo zwaar meetelt als eigen vermogen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis