Doorgaan naar hoofdcontent

Amme hoela!

‘Nieuw.. Een toilet waar u met water gereinigd wordt!’ Deze wervend bedoelde zin kwam ik in een commercial tegen. Ik kreeg meteen last van een vluchtneiging. Klamme trillende handen, wegwezen! Er werd ook nog op de wc pot ingezoomd en daar zag je een staafje aluminium een behoorlijk eind de wc pot uitsteken. In dat staafje zaten allemaal kleine gaatjes die gericht stonden op… ja u raadt het al. Een anusdouche dus. Heb je daar zo veel woorden voor nodig? Een toilet waar u met water gereinigd wordt. Amme hoela! Inderdaad. En dan daarna? Je trekt je onderbroek weer aan. Kletsnat. Daarover gaat je broek of jurk zo u wilt. Kletsnat. Je sluit de deur achter je en loopt terug naar het gezelschap. Hoort u de sopgeluiden al en je vrienden:’Ha ik hoorde je al aankomen zeker naar de wc geweest?ha,haha!’ En dan probeer je de draad van de conversatie weer op te pakken, maar het is behoorlijk nat daar beneden. En koud ook. En het roep herinneringen op aan bedplassen, verstoppertje spelen en dan de slappe lach krijgen. Of aan het bier drinken in de kroeg en met gekruiste benen wachten in de rij voor de wc. En dan net te laat mag jij. En dan loop je ook weer de kroeg in, je probeert de draad van de conversatie weer op te pakken. Maar het is behoorlijk nat daar beneden. Nee, nee en nogmaals nee tegen deze ‘toilet waar u met water gereinigd wordt!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis