Doorgaan naar hoofdcontent

Perpetuum Mobile




Na de knieoperatie vond mijn revalidatie plaats in een mooi nieuw medisch centrum in mijn buurt. Daar werken orthopeden, sportartsen en fysiotherapeuten samen om ons allemaal aan het sporten te houden. Dit centrum heeft nog een andere tak van sport namelijk het begeleiden van obesitas patiënten. Onder een dak. Ik heb wel eens de verwerpelijke gedachte gehad, dat het met opzet is. Dat wij sporters zien waarom wij vooral moeten blijven sporten, en dat andersom de obesitas patiënten aan ons sporters zien waarom zij moeten sporten. Maar, dat is waarschijnlijk mijn hersenspinsel. Goed. Ik ben aan mijn knie geopereerd en na twee weken mag ik de krukken aan de wilgen hangen en kom ik hier in dit medisch sportcentrum om aan mijn herstel te werken. Eerst een intake met een fysiotherapeut die met de deur in huis valt:

‘Oh, nee, dat hardlopen, ja hoe zal ik het zeggen, mevrouw ik denk dat u dat wel kan vergeten’.

‘Helemaal?’

‘Daar zou ik wel op rekenen ja, veel te belastend voor uw knie. Weet u wel dat bij elke stap die u al hardlopend doet, twee of drie keer uw lichaamsgewicht terecht komt op uw knieën?’

Mijn gedachten dwaalden af: Hoe moet dat voelen voor een obesitas patiënt, dacht ik, en keek om mij heen waar de club van zwaargewichten aan het zweten waren op hometrainers. Obesitas is een ziekte waar mensen aan lijden die meer dan honderd kilo wegen. Dus bij elke stap dendert er minimaal 300 kilo op een kniegewricht. Brrr. In mijn geval is dat dan wel minder, maar toch ook bij mij dendert er bij iedere stap 180 kilo op mijn knieën. Nooit gemerkt! De fysiotherapeut keek mij afwachtend aan.

Dus sprak ik:’Soooo dat is nogal wat. Maar dan ga ik wel wandelen hoor’ ik was al blij dat mijn knieoperatie goed gelukt was en dat ik weer aan beweging kon doen. Mijn lat lag even niet zo hoog meer. Ik had mij vlot aan de situatie aangepast en begon samen met de fysiotherapeut aan een vier weken durend revalidatie programma. In dit medisch sportcentrum had ik veel revaliderende collega’s in de leeftijd van twintig tot dertig jaar. Voornamelijk superfitte professionele voetballers, volleyballers en een enkel skiër. Dus als je een sport uitkiest: denk dan even aan dit medisch sportcentrum en ga schaken.

In die vier weken heb ik onder uitstekende leiding mijzelf weer volledig mobiel gemaakt. Zelf zo succesvol, dat ik vandaag te horen kreeg dat ik voorzichtig mocht beginnen met een hardloopschema. ‘Huh?’vroeg ik verbaasd, terugdenkend aan het intakegesprek en de sombere voorspelling over gewicht en knieën. ‘Ja, hoor echt waar. ‘Hier is het hardloopschema’ de fysiotherapeut reikte een A4 uit, ‘je mag morgen beginnen met vijf keer een minuut en dan gaan we dat verder uitbouwen’. ‘Jippie’ zei ik, en nam het hardloopschema in ontvangst en fietste met deze trofee naar huis.

Thuisgekomen ging de telefoon, een vriendin die me vroeg: ’hoe gaat het met je knie’?
Ze vertelde vervolgens dat zij ook aan haar knie geopereerd moest worden. Hardlopen ja, dat kon dus even niet meer. Ja, ook een gescheurde meniscus, ja. Ik vertelde haar dat ik een hardloopschema mee heb gekregen en dat het dus heel goed gaat.
Ze zei toen; ’dat is fijn, en ook fijn dat dat medisch sportcentrum zo dicht bij je in de buurt is’. Perpetuum Mobile? 







Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis