Doorgaan naar hoofdcontent

Residance




Hij stak zijn hoofd boven de wasmachine uit en riep: ’Daar valt niets meer aan te doen!’ en ik zag hem glimlachen, want op zijn witte bus stond niet alleen ‘wasmachine reparateur’ maar ook ‘witgoedleverancier’. Hij kwam langzaam uit zijn gebukte houding en keek mij vragend aan. Er werd iets van mij verwacht, waarschijnlijk een beslissing die leidde tot het plaatsen van een nieuwe wasmachine. ‘Hoe bedoelt u?’ kirde ik, ‘niets meer aan te doen?’
Zijn stem baste op vermanende toon: ‘Nou met het toepassen van vloeibare wasmiddelen heeft u zelf deze wasmachine aan zijn einde geholpen.’
Beelden doemden op in mijn hoofd van een mega uitgave van veertienhonderd euro aan een nieuwe wasmachine en zei:

’Oh, ik ben zo tegen die consumptiemaatschappij, dat moet u als wasmachine reparateur, toch met mij eens zijn? Valt er nu echt niets aan te doen? Hij is pas zeven!’
Ik keek daarbij alsof ik het had over een kleuter die midden in de Oedipus fase verkeerde. Hij nam een andere houding aan en boorde een nieuw niveau in de onze conversatie aan:

 ‘Ik zal het uiteenzetten, kijk’ hij hield een groen onderdeel voor mijn neus ‘de printplaat is gecorrodeerd door langzaam insijpelend vocht. Hierdoor zijn de verbindingen geïnterrumpeerd en dat verklaart waarom hij soms wel iets doet en dan, waarschijnlijk vaker, het niet doet.’
Ik wierp een geïnteresseerde blik op de man, de printplaat en de gapende wond in de van zijn deksel ontdane wasmachine.

‘Och, kijk nou, SMD’s ‘riep ik verrukt uit bij de aanblik van de verschillende integrated circuits die op de printplaats gesoldeerd waren ‘die heb ik een tijd niet meer gezien!’
Zijn houding veranderde weer. Nu enthousiast uitroepend: ‘Ja, het is een pracht geval. Kijk hoe hij zijn Ohms heeft opgelijnd!’ Ik keek vol bewondering naar de oplijning en toen gebeurde het. Hij koos voor zijn liefde voor techniek en zei:

 ‘Nou wat ik wel kan doen, ja, u zegt het maar hoor, maar ik heb een vriend en die is heel handig met elektronica, en ik kan hem vanavond natuurlijk eens even hier naar laten kijken.’

‘Dus hij maakt nog wel een kans?’ vroeg ik hoopvol. Hij stak een hand in zijn broekzak: ‘Ja kijk, het zit zo, wacht even ik krijg een telefoontje.’ Zijn rinkelende telefoon onderbrak onze sessie.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even koffie voor hem en mij te zetten want ik had het vermoeden dat ik dicht bij een reddingsoperatie was. Met twee kopjes koffie kwam ik weer in de operatiekamer terug en hoorde de reparateur zeggen:

’U bent in de buurt van ons huis? Oh, maar dan bel ik even mijn vrouw om te vragen waar zij momenteel resideert zodat zij u eventueel kan ontvangen om u de gelegenheid te bieden de elektriciteitsmeter te vervangen.’
Hij nam de koffie in ontvangst en vroeg mij heel even geduld te hebben want hij moest even iets arrangeren met zijn vrouw zo legde hij uit. Dus hij belde:

 ‘Ja, met mij, zeg waar resideer jij momenteel?’

’ Oh goed, rijd jij dan even naar huis want er komt dan iemand om de elektriciteitsmeter te vervangen.’
 
’Wat bedoel je, hoe heet die knakker?’
….

’Ja, ik ben nou net hier bezig en dat duurt nog wel even’

’Als je het niet doet dan hebben wij geen gekalibreerde meter en dan kan ik niet meer instaan voor correcte elektriciteitsrekeningen’

’Wat zeg je?’

’Ja, ik zal koken vanavond.’ Hij sloot het gesprek af en richtte zich weer op mij. Hij had het licht gezien want hij zei: ‘Ik heb zojuist een lumineus idee gekregen, dat overkomt mij wel eens vaker, kan ik in alle bescheidenheid toevoegen, het zit namelijk zo…’

Hij begon enthousiast uit te leggen wat zijn plan was: ‘en dus zal ik eigenhandig als mijn vriend de elektronica heeft nagekeken, dan zal ik eigenhandig de boel dicht sealen.’ Ik hoorde het trommelgeroffel, net als hij, en samen genoten wij van de koffie en het eureka moment. Hij pakte zijn extreem goed georganiseerde gereedschapskist weer in, nam de printplaat onder de arm en liep met lichte tred richting voordeur en nam afscheid met de woorden:
‘Dan ben ik hier morgenmiddag rond drie uur weer met, naar ik vermoed, een briljante oplossing voor uw probleem.’ Ik dankte hem hartelijk, in het volste vertrouwen dat de reddingsoperatie zou slagen. Nog lang genoot ik na van het conversatie talent van deze techneut en vooral mijmerde ik over wat ik allemaal kon doen met die veertienhonderd euro die hij en ik zojuist hadden uitgespaard.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis