Doorgaan naar hoofdcontent

Allerlei Mensen en hun dingen: De dansleraar en verwachtingen




Harde opzwepende House muziek schalt door de luidsprekers van de dansschool. Een spiegel over de hele breedte van de zaal reflecteert een groep van 14 tieners. Ze spiegelen de streetdance bewegingen van de dansleraar . Hij geeft de passen steeds aan door gebaren en roept daarbij instructies: ‘and two, three and march’. Het spel tussen leraar en leerlingen is een fenomeen op zich, los van de bewegingen de muziek of de danspassen. De les begint rustig en er is onverdeelde aandacht.

Wanneer het tempo van de muziek hoger wordt en de bewegingen ingewikkelder, ontstaat er iets nieuws bij de leraar en de leerlingen. Er lijkt wel een geleide schaal boven alle hoofden te zweven waarop zich de capaciteiten en ambities van de leraar en de leerlingen af tekenen. Intense concentratie afgewisseld met een blik op de parkeerplaats. Een gelukte sprong leidt tot glimlachen en contact tussen een paar tieners. De leraar die de aandacht terugpakt met een nieuw figuur. Een paar vertragen hun eigen tempo, een enkeling veegt de zweetdruppels van het voorhoofd. De leraar kijkt in de spiegel en ziet de geleide schaal boven alle hoofden ook ontstaan. Zijn focus verlegt zich van de hele groep naar een leerling die opeens stopt met dansen.

Dansleraar: ‘Kan je nou echt niet hoger met dat been?’

Leerling: ‘Nee, echt niet, pff ik ben moe’

Dansleraar: ‘Probeer het nog één keer’

Leerling: ‘Waarom? Het lukt me toch niet’

Dansleraar: ‘Dat valt me van je tegen’

De anderen dansen door maar de eenheid die in het begin zo zichtbaar was is verdwenen.

En dit, beste mensen, heb ik vandaag gadegeslagen. Want waar gaat dit in mijn ogen over? Los van een groep mensen die lekker ontspannen komen sporten in de vorm van streetdance, brengen ze allemaal iets essentieels mee. Verwachtingen. De leraar heeft zijn verwachtingen, over ambitie, inzet en groei. De leerlingen ieder voor zich hebben verwachtingen. Van de les natuurlijk, maar vooral van zichzelf. Hoe breng je 14 leerlingen en een ambitieuze leraar bij elkaar in deze ballenbak van verwachtingen? Na de les sprak ik met hem:

Hij is een boom van een kerel, gespierd, lenig. Enthousiast ook, gepassioneerd en toch zo rustig en zelfverzekerd. Hij leidt met veel succes deze moderne dansschool waar jongeren lessen in streetdance volgen. Ik raakte in gesprek met hem over een ergernis van hem. Hij kan maar niet begrijpen waarom er mensen lessen bij hem volgen en een laag ambitieniveau hebben.
De dansleraar: ‘Ik wil dat ze zich volledig inzetten, ik wil ze inspireren tot het beste, dat wil ik voor me zelf ook’.

Ik: ‘Aha! Interessant. Dus omdat jij een hoog ambitieniveau hebt verwacht je dat ook van je leerlingen? En wat willen je leerlingen?’

De Dansleraar: ‘Ja, daar zeg je iets, van sommigen weet ik dat ze alles uit zichzelf halen, maar dat zijn vaak ook degene die in het hoger onderwijs zitten. Degene die snel het bijltje erbij neergooien zitten in het lager onderwijs. Er wordt gewoon niet zoveel van hun verwacht en dus verwachten ze ook weinig van zichzelf, terwijl ik gewoon zie, gewoon weet dat ze meer kunnen!’

Ik: ‘Prachtig, je bent een bevlogen leraar. En wat gebeurt er als je die verwachting zou loslaten?’

De Dansleraar: ‘Ik vind het niet eerlijk dat jongelui opgroeien met lage verwachtingen in hun omgeving. En dat ze er dan naar gaan leven. Geen kansen voor zichzelf creëren en in mijn dansschool wil ik ze daar mee helpen, om meer uit zichzelf te halen!’

‘En, willen ze dat zelf ook?’

‘…..’


Nu komen we op het gebied van de vrije wil. Daarover de volgende keer.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis