Doorgaan naar hoofdcontent

Praten met de dove schilder





Al zeventien jaar komt in het voorjaar Dave, de dove schilder bij ons langs om te kijken welk onderhoud aan binnen- en buitenwerk hij voor ons kan gaan doen. Hij werkt bij een schildersbedrijf en vult zijn salaris aan door bij particulieren schilderwerk te verrichten tussen half vijf en half acht. Omdat hij niet afgeleid wordt door omgevingsgeluiden werkt hij die drie uren geconcentreerd en vakkundig door. Nou ja, we beginnen het eerste half uur meestal met een kopje koffie en een gesprek, dat zich het best laat omschrijven als zwemmen op het droge. We wapperen beide behoorlijk met onze armen, en als hij goed op dreef is vertelt hij vaak over een klus die hij net achter de rug heeft. Tegenwoordig begeleidt hij zijn uitleg met foto’s in zijn smartphone, vooral voor hem een enorme verrijking. Hij is doof geboren en ik ben gewend geraakt aan zijn uitspraak. Een spons bijvoorbeeld spreekt hij uit als ‘pons’,  ‘schuren is ‘guren’. ‘Afgespat’ is ‘afgepat’ en ga zo maar door. Onze gesprekjes koester ik vanwege zijn enorme geestdrift en vooral, gevoel voor humor. Zo hebben we code woorden voor dingen die we ooit samen hebben meegemaakt. Gewone dingen hoor, zoals met onze loodgieter die zo klein is dat hij amper boven de tafel uitkomt. Dave en ik noemen hem al 15 jaar consequent, ‘de kabouter’ en dichten de man allerlei ongelukjes toe. Als een muur een zwarte veeg vertoont dan zegt hij ‘oh is de kabouter weer langs geweest’ want de loodgieter is dan wel een vakman maar zwaait ook heel onhandig met een ladder. Ondanks de ruime oefening, gezien zijn lengte.

Dus. Stel je een lange tanige man voor van middelbare leeftijd. In zijn oren twee zichtbare dikke gehoorapparaten waar hij wel aan prutst maar waar naar mijn idee niet veel muziek in zit. Deze lange tanige man, beschrijft alles wat hij meemaakt tot in detail. Vandaag vertelt hij over zijn aankoopproces bij de verfhandel. Hij had een bepaalde kleur vernis nodig voor een klus, en dan ga ik er voor zitten want dertig minuten lang doet hij het hele aankoopproces na. De verfhandelaar roept hij tot leven door met een ruim gebaar het postuur te schetsen. En dan komen de producten in de verfhandel tot leven. De verfhandelaar beveelt hem een bepaald pigment aan, in zakjes, die de kleur van het vernis doen verdiepen. De zakjes worden door onze schilder in de lucht gescheurd, blikje vernis openen, poeder er in de lucht langzaam bijstrooien, roeren, ruiken, en dan in de lucht aanbrengen of de kleur goed is. Nee, vingerwijst hij, niet goed. Dan gaat er nog wat poeder in de lucht erbij, vertelt en laat hij zien hij hoe de verfhandelaar nog een kistje open doet, nieuwe zakje aan hem geeft, en dan begint de uitleg van voren af aan, zakje openscheuren in de lucht, beetje bij de vernis, roeren,  in de lucht aanbrengen of de kleur goed is. En dan steekt hij lachend zijn duim omhoog. De kleur is goed. Wat een intense beleving, denk ik dan, ik stel me voor dat de wereld van de dove mens behoorlijk saai is. Nou niet de wereld van onze schilder hoor.

Hij liet mij gisteren een foto van een Citroën Dyane zien uit de jaren zeventig die hij gespot had onderweg ergens, met zijn smartphone. ‘Mijn eerste auto’ zei hij vol trots, en ik kon hem ook een foto van mijn eerste auto presenteren: een Citroën Deux Chevaux. Dat werd een gesprek van, u raadt het al, dertig minuten over auto’s. Vinger omhoog, zijn smartphone er weer bij, liet hij een andere auto zien: ’Ass- ton –Martin!  riep hij uit, ‘bij mijn broer!’ Zijn broer heeft een sterrenrestaurant vandaar. We waren het er over eens dat het een zeer mooie auto was, en hij wees op zijn auto die op onze oprit stond en stelde tevreden vast: ‘wolkswagen met kinderen naar Zeeland veel beter’. Dat beaamde ik. Hij begon aanstalten te maken richting het te verven object: ons voorraam. Terwijl hij dat deed keek hij schalks achterom en zei:’K ga beginnen anders verdien ik die Ass-ton-Martin nooit bij elkaar!’ Hij nam het laatste slokje koffie, smakte wat proevend met zijn mond, keek er een beetje zuur bij en vroeg toen:’poederkoffie?’

Ja, dat had ik kunnen verwachten van een man die zo zintuiglijk leeft, de koffie voor het espressoapparaat was op en ik had hem voor het eerst in zeventien jaar ouderwetse filterkoffie gegeven. ‘Nee hoor, het is gewoon echte koffie’ en ik voelde me eigenlijk wel wat beledigd, poederkoffie, stel je voor! Hij ging aan het werk en ik dacht nog even over zijn koffie opmerking na. Zeventien jaar heeft hij van onze koffie genoten en heeft niet geweten, gehoord, dat het uit het luidruchtige espressoapparaat kwam. Maar dat hoeft ook helemaal niet, hij proeft het verschil.

Met deze dove schilder is er door de jaren heen een aparte deal ontstaan. Zoals u weet komt hij in het voorjaar en schildert dan bijvoorbeeld wat kozijnen of deuren. Maar het echte werk vindt in de zomer plaatst. En dat is onze bijzondere deal. Hij knapt onze keuken, zitkamer of serre op terwijl wij op vakantie zijn. En dit doet hij voortreffelijk inclusief de smetteloze aanblik als wij weer thuis komen van vakantie. Zijn vrouw heeft namelijk als een extra service dan ook nog even alles schoongemaakt, of zoals dat in hun termen heet ‘zuivergemaakt’. Als wij blij met het resultaat hem complimenteren en uitbetalen, gaat hij de volgende dag van het verdiende geld zelf met zijn gezin op vakantie in Zeeland.  Met de wolkswagen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Allerlei Mensen en hun dingen: Rode nagels

Neelie Nails.

Rode nagels. En dan bedoel ik bewust roodgelakte nagels. Neelie Kroes zette de trend, toen ze Eurocommissaris werd. Kijk maar eens op foto’s van haar tijdens congressen, televisieoptredens, altijd die rode nagels.
Rode nagels en succes lijken wel hand in hand te gaan. En natuurlijk willen we dan ook weten wat het mannenbolwerk er van vindt. En wat blijkt: 'Alle leuke modekleurtjes ten spijt, mannen vinden rood nog altijd de allermooiste kleur als het gaat om nagellak bij vrouwen. Het merendeel van de Nederlandse heren associeert deze kleur namelijk met een sexy uiterlijk. Dat blijkt uit een onderzoek van Etos naar vrouwen en hun nagellakgewoontes dat is uitgevoerd door onderzoeksbureau Panel wizard onder 500 mannen en 500 vrouwen. Ik kan me voorstellen dat rode nagels gekozen worden om de uitstraling. Rood is de kleur van actie, energie en liefde.

© Siegfried Woldhek 2002 Maartje ’t Hart kiest ook rode nagels.
Kennen we nog meer mensen met rode nagels die succesvol zijn?…

Hoe werkt inspiratie?

Suikeroom lost het op!
Een tijdje geleden is hij overleden. Ik heb daarna dan ook een tijdje geleden.
In gedachten spreekt hij wel eens tot mij Wat klinkt zijn stem dan ontzettend blij!
Maar wat nou het mooiste is van al Ik kan bewijzen dat het waar is, al klinkt het mal
Ik heb zijn stem gevangen op een dictafoon En zo is hij van al mijn gedachten mijn suikeroom.
Als mijn creativiteit stagneert Spreekt mijn suikeroom mij toe: ‘Ik heb zo genoten van je verhalen snoes’ Dan smelt ik in mijn eigen kroes.
De creativiteit gaat zo weer vloeien En al het andere geneuzel zal me werkelijk boeien!


‘Call me. Any time, any place, anyway’!

Blondie voorspelde in 1980 twee dingen: dat er dringend een mobiele telefoon nodig was en dat verlangen bezong ze in de titelsong van American Gigolo: ‘Call me any time, any place anyway!
http://youtu.be/mOZPRm5BW0Y

En dat Richard Gere er 33 jaar later nog zo appetijtelijk uitziet dat hij in een interview over zijn nieuwe film ‘Arbitrage’ die vandaag uitkomt met een gerust hart Mark Twain kon citeren:
‘Aging is an issue of mind over matter. If you don’t mind it doesn’t matter’