Doorgaan naar hoofdcontent

Allerlei Mensen en hun dingen: Huisdieren





LOSLATEN

‘Laat Los, Laat los!’ En terwijl ze dat gilde, drukte ze de hond naar beneden. Het duurde enkele seconden en toen liet hij de kat gaan. Het was haar lievelingskat, en het was de lievelingshond van haar zus. De kat viel hard op de grond en maakte dat ze wegkwam, twee grote druppels bloed lagen er op de grond. De hond daarentegen bleef stokstijf in de houding staan. Nog natrillend van de adrenaline, dacht ze:”Dierenarts bellen” maar was zo overstuur dat haar zus aanbod dat te doen.
“Ja goedemorgen mijn hond heeft de poes van mijn zus te pakken gehad”. Onder normale omstandigheden zou deze tekst haar in de juiste stemming brengen voor nog wat meer schuine moppen en aanverwante joligheid. 
Niet nu. Nee, ze durfde niet eens naar de kat te lopen en haar te bekijken. Wel was ze moedig genoeg geweest om in dit dierengeweld in te grijpen. Maar zij kende haar grenzen. Ze belde haar zoon die in de buurt op kamers woont. ‘de hond van je tante heeft onze kat te pakken gehad, kan je komen?’was alles dat ze uit kon brengen. Haar zus ondertussen had haar maatregelen getroffen. Hond in de auto gezet, en schonk een kopje koffie voor beiden in. “we kunnen over een kwartier bij de Dierenarts terecht” zei de zus. “ik vind het zo vervelend, maar wat heb jij snel gehandeld zeg! Daar klonk bewondering door in haar stem “maar je moet nooit een hond van achteren benaderen, hij had je handen er wel af kunnen bijten!”
‘Oh’, dacht ze, ‘nu durf ik al helemaal niet meer naar de kat te kijken, ligt vast in flarden’. En omdat ze over een levendige fantasie beschikte, nam een bloederig beeld bezit van haar. Hyena’s op de prairie die een jonge hinde te pakken kregen. Zoiets.
Haar zoon kwam de oprit op, stoer, op zijn brommer. Hij was er werkelijk binnen vijf minuten, haar held. “Ha mam, waar is de kat?”
“In de voorkamer, ik durf niet te kijken” En de zus voegde daar aan toe:”de hond dacht dat de kat een knuffel was”

Zoonlief ging op onderzoek uit en riep haar: ”mam, ik zie helemaal niets aan haar, ze zit hier in een hoekje te trillen maar, geen bloed en alles zit er nog aan kom maar kijken”  Ze ging samen met haar zus in sluipgang op inspectie. “ach schatje, wees maar niet bang, we gaan naar de dierenarts” Haar zus zei nog:”de hond dacht dat je een knuffel was, hij bedoelde geen kwaad”. De kat werd in een mand gezet en haar zus en haar zoon vertrokken naar de dierenarts. Zij besloot niet mee te gaan, haar zenuwen tot rust te brengen door een lunch te maken. “Wat hebben we in huis even kijken, nog wat tomaten, ui, ah, pasta, sla ..pomdiepomdiepom”” en zo kwam ze gaande weg tot rust en overdacht het incident. Het beeld van haar lieve kat in de bek van die grote hond liet ze langzaam los. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Zelfredzaam

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de jongere generatie,

Moederdag en nacht

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis