Doorgaan naar hoofdcontent

Patiënt kwijt



Dat eindeloze wachten in een ziekenhuis. Wie kent dat niet. In het Máxima Medisch Centrum, kortweg MMC, in Veldhoven hebben ze daar iets op gevonden.

Stel je het volgende voor wat mij overkwam. Je zit te wachten bij de afdeling Radiologie samen met nog 5 andere mensen. Dochterlief is al enige tijd in behandelkamer 4 voor een röntgenfoto. Pomperdiepom. Koffiebekertje leeg, tijdschriften uit 1999 met dito neuskloddertjes, slijmpropjes, kauwgumrestjes en ezelsoortjes. Er staat een leeg ziekenhuisbed op wieltjes voor een van de behandelkamers. 

En dan… komen er twee broeders aanlopen en kijken naar het lege ziekenhuisbed. Ze kijken in paniek om zich heen. ‘heeft u die patiënt gezien die net nog in dit bed lag?’ roept de langste broeder.
Niemand reageert, althans niet verbaal want er wordt wel ongemakkelijk op de stoelen geschoven, naar links en rechts gekeken. Er staat zelfs iemand op en loopt naar het bed om te kijken of er echt niemand in ligt. Komt terug, haalt zijn schouders op en zegt dan:’nee, niemand, leeg’.

De kleinste broeder spreekt ons dan aan: ’ja, komt wel vaker voor, dat we een patiënt kwijt raken’. Zegt die lange broeder: ’toch wel vijf keer per dag hè?’ de ander knikt en vraagt: ’wil er iemand in dit bed gaan liggen?’
Stilte. Met zijn vijven zien we elkaar voor het eerst, we beginnen een beetje te glimlachen, knikken elkaar bemoedigend toe. Niemand zegt iets. Die eerste broeder constateert dan: ’tja. Dan moeten we een vrijwilliger aanwijzen’.

Twee van de wachtende mensen staan op en lopen richting wc. Een ander stel staat ook op en loopt richting behandelkamer 3. Ik blijf alleen over. Dat ging mij even iets te snel, ik stond nog volledig in de wachtstand. 
De twee broeders lopen naar me toe en met een elegante zwaai draperen ze mij in het ziekenhuisbed. De langste van de twee pakt nog even heel attent mijn handtas en zet deze op mijn buik. En daar gaan we dan. En terwijl we door de ziekenhuisgangen racen zegt de kleinste broeder tegen me: ’goed uitkijken hè naar die patiënt, die moet hier ergens rondlopen’.

En voordat ik het weet ben ik weer terug bij de afdeling Radiologie. Ik zie mijn dochter uit behandelkamer 4 komen. De langste broeder zegt: ’kijk daar is ze al, ik wist dat we die patiënt samen wel zouden vinden!’ 
De broeders helpen mij uit het bed, reiken mijn handtas aan en roepen goedlachs met zijn tweeën uit: ’Smile!you are on MMCandid Camera!’

Zo lossen ze de saaie wachttijden op bij het Máxima Medisch Centrum.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!! Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als ´Funky Nassau’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8
Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over.
‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha, nee, mijn moeder was mijn moeder, we woonden…

'Geestig' een verhaal dat over alle tijden heengaat....

De pauzebel onderbrak zijn gedachten die ver weg waren gevlogen tijdens het concert. Hij stond op en liep de foyer van de stadsschouwburg in. Een kopje koffie bracht hem weer met twee benen op de grond. Hij dacht aan de prachtige klanken van de zanger waar zijn moeder ook zo van hield. De aankondiging van het optreden van de zanger in’ Le Fantôme de l'Opéra’ had hem meteen aangesproken en hij moest werkelijk waar naar dat concert toe. Hij had de laatste tijd wel eens vaker van die aparte momenten. Meestal onderdrukte hij dat gevoel omdat hij er bang voor was. Als boekhouder en belastingadviseur kon hij zich echt niet veroorloven om al te malle uitstapjes te maken. Stel je voor! En toch. 
Het was begonnen toen zijn moeder vier jaar geleden op haar sterfbed lag en daar heel ontspannen, ja geestig bijna, mee om ging. Hij wist nog hoe ze zong en hem en zijn broers betrok bij haar proces. Het leek net of zij de jongens over haar schouders liet meekijken naar een wereld waar hij nog no…

De grote lokroep

Vogels. Ze overbruggen grote afstanden, gaan waar wij niet kunnen gaan, althans niet op die vrije manier. Ze overwinteren in warmere oorden en komen in het voorjaar terug om onze tuinen op te fleuren. Maar niet alle vogels! Koolmeesjes bijvoorbeeld overwinteren gewoon in eigen land. Al vroeg in november bieden supermarkten, dierenwinkels en tuincentra een grote variatie aan van het zogenaamde ‘bijvoer’. We slaan voor enkele euro’svetbollen en pindanetjes in. En daar zijn wij dan weer vrij in. We binden die koolmeesjes, roodborstjes aan ons huis, onze tuin. Onder het mom van ‘het is koud en ze hebben minder te eten’ lokken we deze diertjes . Wij nemen hun vrijheid als het ware een beetje over en worden daar blij van. Immers we zorgen goed voor hen. In onze buurt woont een oudere dame, lichtelijk gehandicapt beperkt in haar bewegingsvrijheid, begintin september al met haar vetbollen uit te zetten in haar zichtlijnen. In de ochtend zit ze in de voorkamer en kijkt ze naar de meesjes, i…