Doorgaan naar hoofdcontent

Patiënt kwijt



Dat eindeloze wachten in een ziekenhuis. Wie kent dat niet. In het Máxima Medisch Centrum, kortweg MMC, in Veldhoven hebben ze daar iets op gevonden.

Stel je het volgende voor wat mij overkwam. Je zit te wachten bij de afdeling Radiologie samen met nog 5 andere mensen. Dochterlief is al enige tijd in behandelkamer 4 voor een röntgenfoto. Pomperdiepom. Koffiebekertje leeg, tijdschriften uit 1999 met dito neuskloddertjes, slijmpropjes, kauwgumrestjes en ezelsoortjes. Er staat een leeg ziekenhuisbed op wieltjes voor een van de behandelkamers. 

En dan… komen er twee broeders aanlopen en kijken naar het lege ziekenhuisbed. Ze kijken in paniek om zich heen. ‘heeft u die patiënt gezien die net nog in dit bed lag?’ roept de langste broeder.
Niemand reageert, althans niet verbaal want er wordt wel ongemakkelijk op de stoelen geschoven, naar links en rechts gekeken. Er staat zelfs iemand op en loopt naar het bed om te kijken of er echt niemand in ligt. Komt terug, haalt zijn schouders op en zegt dan:’nee, niemand, leeg’.

De kleinste broeder spreekt ons dan aan: ’ja, komt wel vaker voor, dat we een patiënt kwijt raken’. Zegt die lange broeder: ’toch wel vijf keer per dag hè?’ de ander knikt en vraagt: ’wil er iemand in dit bed gaan liggen?’
Stilte. Met zijn vijven zien we elkaar voor het eerst, we beginnen een beetje te glimlachen, knikken elkaar bemoedigend toe. Niemand zegt iets. Die eerste broeder constateert dan: ’tja. Dan moeten we een vrijwilliger aanwijzen’.

Twee van de wachtende mensen staan op en lopen richting wc. Een ander stel staat ook op en loopt richting behandelkamer 3. Ik blijf alleen over. Dat ging mij even iets te snel, ik stond nog volledig in de wachtstand. 
De twee broeders lopen naar me toe en met een elegante zwaai draperen ze mij in het ziekenhuisbed. De langste van de twee pakt nog even heel attent mijn handtas en zet deze op mijn buik. En daar gaan we dan. En terwijl we door de ziekenhuisgangen racen zegt de kleinste broeder tegen me: ’goed uitkijken hè naar die patiënt, die moet hier ergens rondlopen’.

En voordat ik het weet ben ik weer terug bij de afdeling Radiologie. Ik zie mijn dochter uit behandelkamer 4 komen. De langste broeder zegt: ’kijk daar is ze al, ik wist dat we die patiënt samen wel zouden vinden!’ 
De broeders helpen mij uit het bed, reiken mijn handtas aan en roepen goedlachs met zijn tweeën uit: ’Smile!you are on MMCandid Camera!’

Zo lossen ze de saaie wachttijden op bij het Máxima Medisch Centrum.

Reacties

Populaire posts van deze blog

  Als de schuurdeuren op zondag open gaan…   Op het platteland wonen betekent ruimte, rust en regelmaat. Alles gaat zijn gang, de boer ploegt, de dominee dartelt rond op huisbezoek en de notaris noteert wat dagelijkse beslommeringen zodat de mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Maar als de zes dagen van werken, eten en slapen gedaan zijn dan gebeurt er iets van andere orde. Op de zevende dag vindt er een gedaanteverwisseling plaats. De mensen trekken een ander kostuum aan, lopen naar hun schuren, garages en andere bouwsels en gooien de boel open. Achter die deuren staan paarden of paardenkrachten te wachten op hun bevrijding om zo de eigenaren te bevrijden. In het openzwaaien van die deuren voltrekt zich een grote opluchting, een zucht naar vrijheid een verlangen naar snelheid, herrie en onvoorspelbaarheid.   Een verborgen rijkdom brult en hinnikt en de eigenaren vertonen een brede lach,   zij kiezen een pad waar ze de rest van de week voor werken en naar verlangen. O

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha,

Als mensen er niet meer zijn

  Vandaag besloot ik na lange afwezigheid, eens in Linkedin te duiken. De aanleiding was dat ik contact wilde houden met ex-studenten en afstudeerders. Natuurlijk wilde ik eerst kijken wie er al met mij verbonden was via dit platform. Een dubbele uitnodiging lijkt wel erg wanhopig. De lijst van contacten verscheen en op de derde plaats stond de naam van een kennis die ruim een maand geleden overleden was. Haar, voor mij, plotselinge overlijden had mij behoorlijk geraakt en toen ik opeens haar naam zag, sloeg ook nog het bewustzijn van de eindigheid toe. Zij staat gewoon nog op Linkedin, en het leek mij verstandig om dan haar als contact maar te ‘verwijderen’. Toen ik dat probeerde te doen, werd mij eerst medegedeeld dat ik het contact ging verwijderen, maar dat de persoon zelf daarvan niet op de hoogte werd gesteld. Daarmee sloeg al helemaal het mysterie van het leven toe. Een dode verwittigen dat zij uit een contactenlijst wordt verwijderd zal in de ogen van het heelal een futiliteit