Doorgaan naar hoofdcontent

De professor en de meetlat



Professor Eric Scherder verscheen in De Wereld Draait Door (DWDD) op 24 februari jl. en vertelde over een crisis waar hij in terecht kwam vanwege een vervelende recensie. Er waren jaren van succes aan vooraf gegaan, hij verscheen voor het eerst op de buis in 2013 met colleges over het brein en onderscheidde zich met name door zijn aandacht en originele kijk op het oudere brein.
Met uitdagende titels als: ’waarom kauwen goed is voor het brein’ hingen wel 1,5 miljoen Nederlanders aan zijn lippen. Hij muntte uit in het betrekken van de zaal bij zijn onderwerp door interessante intervallen te gebruiken als; ‘worden jullie hier ook zo blij van?’ en de man was gewoon zichzelf in zijn aanstekelijke enthousiasme over het onderwerp en het overbrengen van kennis verkregen uit (soms vast wel saai) onderzoek. Zo kon bijvoorbeeld professor Swaab met een soortgelijk onderwerp ‘wij zijn ons brein’ ook mooi meeliften op het succes van de professor.
En toen ging het mis.
Deze professor werd een ‘3e rangs conferencier’ genoemd door een recensent van het NRC. De professor legde in het genoemde interview aan Matthijs van Nieuwkerken in DWDD uit dat hij wel vaker last van angsten in zijn leven had gehad.  Dat hij ooit had geleerd om daar mee om te gaan en dat een van de technieken was om de confrontatie aan te gaan met de angst. Er kwam een koffieafspraak met de recensent dat voor de TV is opgenomen. Dit verliep niet naar wens en de recensent nam geen verantwoordelijkheid voor zijn gedrag. De professor liet zich nog eens slaan door dezelfde hand.
Toen dwaalde mijn eigen gedachten af, want wat is hier gebeurt? Wat is er met deze Paradijsvogel gebeurt? Want een Paradijsvogel vind ik deze sympathieke professor wel. U begrijpt inmiddels dat ik een fan van hem ben.
Wat ik destilleer van dat korte interview op DWDD waarin de professor zich zo open en kwetsbaar opstelt, is dat de vleugels van deze Paradijsvogel zijn gekortwiekt. Of met andere woorden de professor heeft toegestaan dat iemand anders zijn wezen aantast. Juist het onderscheidende van de professor wordt tegen hem gebruikt: zijn levendige manier van het overdragen van kennis. Dat is op zich al een talent maar deze Paradijvogel ademde dat uit al zijn poriën met zijn enthousiasme zijn grote vakkennis, populariteit en, ja zo zien we nu, ook zijn kwetsbaarheid. En pats daar komt een buitenstaander met een grote heggenschaar en die knipt gewoon de kleur uit de Paradijsvogel.
Datgene wat iemand zo bijzonder maakt wordt beschadigd en als die persoon (in dit geval de professor) gelooft dat hij misschien ook wel een beetje te enthousiast is, dan heeft de ander vat op de professor gekregen. De Paradijsvogel wordt naar beneden getrokken naar het niveau van de saaie mus. Dit valt typisch in een trend in onze samenleving waarbij mensen elkaar de maat nemen. Ook slaat deze trend kennelijk toe bij professionals zoals bij deze recescent, ondanks dat de meetlat (een 3e rangs conferencier) de kwaliteiten van een professor natuurlijk helemaal niet meet!

Kijk en Huiver:



(foto hardlopen.nl)



Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!! Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als ´Funky Nassau’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8
Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over.
‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha, nee, mijn moeder was mijn moeder, we woonden…

After Christmas Party

In deze donkere dagen voor en na kerstmis raken we langzaam het begrip van tijd kwijt. Nogal logisch. Immers de tijdklok wordt door de zon aangestuurd, en die is er even wat minder in deze december maand. Is het dan toeval dat juist in deze dagen de mensen zelf het licht ter hand nemen? Dat ze zich realiseren dat ondanks alle mechaniek in financiele werelden er een ander mechaniek is dat op de achtergrond altijd blijft draaien. Het mechaniek van het welgenoegen.

De vraag en antwoord van mensen die er toe doen, waar ze ook zijn of wat ze ook doen, Ja in deze dagen worden we weer om onszelf terug geworpen. En misschien lijkt dat niet een genoegen want, och wat kunnen we er een zooitje van maken. En toch, als alles om ons heen even lijkt weg te vallen, en als er dan even geen krant verschijnt en als de Actualiteiten rubrieken even ophouden met brallen. Ja dan, dan gaan we weer aan de gang. De mierenhoop is losgeslagen. We rijden, toch wel in file, over de Veluwe naar familieleden die we …
's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis waar d…