Anneke Beelaerts

Neelie Nails. Rode nagels. En dan bedoel ik bewust roodgelakte nagels. Neelie Kroes zette de trend, toen ze Eurocommissaris werd. Kijk maar eens op foto’s van haar tijdens congressen, televisieoptredens, altijd die rode nagels. Rode nagels en succes lijken wel hand in hand te gaan.   En natuurlijk willen we dan ook weten wat het mannenbolwerk er van vindt. En wat blijkt: 'Alle leuke modekleurtjes ten spijt, mannen vinden rood nog altijd de allermooiste kleur als het gaat om nagellak bij vrouwen. Het merendeel van de Nederlandse heren associeert deze kleur namelijk met een sexy u iterlijk. Dat blijkt uit een onderzoek van Etos naar vrouwen en hun nagellakgewoontes dat is uitgevoerd door onderzoeksbureau Panel wizard onder 500 mannen en 500 vrouwen. Ik kan me voorstellen dat rode nagels gekozen worden om de uitstraling. Rood is de kleur van actie, energie en liefde. © Siegfried Woldhek 2002 Maartje...

De vrouw voor mij, in stoel 12 B tikte onrustig op de armleuning van haar vliegtuigstoel. Dit gerammel werd nog versterkt door haar zeven armbanden die los van elkaar en met grote onregelmatigheid verschillende kanten opdraaiden. Enkele strengen van haar lange blonde haar waren nat. Ze bewoog haar hoofd van links naar rechts en in deze beweging schuurde ze een gat in de hoes van de hoofdsteun.   Haar linkerbeen klapperde in een vervaarlijk snel ritme, en ze pakte weer een streng van haar blonde haar en stopte dat in haar mond. Luidsabbelend en neuriënd ging deze vrouw helemaal op in haar vliegangst. Er zijn cursussen voor, vliegangst. Dan leren mensen met vliegangst om de controle los te laten en vertrouwen te hebben. In wezen een cursus in het leren leven. Vervang vliegangst maar door angsten van allerlei aard. Allerlei mensen hebben voor allerlei dingen angst. Voor spinnen. Pleinen. Autorijden. Of gewoon angst voor de angst. We kennen die tegelwijsheid wel: een mensch lijd...

Alleen nog even afrekenen. Ik tastte diep in mijn buidel na de instructie ‘gepast betalen’. Toen ik de laatste muntjes uit mijn portemonnee wilde halen viel de blik van de caissière op mijn hand, of beter gezegd op mijn duim. ‘Wat zit er om uw duim?’ vroeg ze me. Ik bewoog automatisch mijn duim (weer) omhoog en vertelde haar:’Oh ja,uhm dat is een spalk, die ik in het handencentrum aangemeten heb gekregen’. Zij trok een wenkbrauw vol verbazing op, maar ze had die dag vast al wel meer vogels van vreemde pluimage mogen helpen want ze informeerde beleefd:’Het bandencentrum? Op de kanaalweg….?’ Ik gniffelde wat en zei:   ‘ Oh ja dat had ook wel gekund, aangezien de slappe banden   in mijn hand er voor zorgden dat mijn duim uit het gelid geraakte, maar nee, het is echt het handencentrum’. De cassiere kreeg er zin in en was nog niet klaar:’ Hi hi, geinig mevrouw, zit u dan ook zo vaak op Facebook?’ Ik keek haar vragend aan: 'Hoezo?' Zij was op dreef:...

Blondie voorspelde in 1980 twee dingen: dat er dringend een mobiele telefoon nodig was en dat verlangen bezong ze in de titelsong van American Gigolo: ‘Call me any time, any place anyway! http://youtu.be/mOZPRm5BW0Y En dat Richard Gere er 33 jaar later nog zo appetijtelijk uitziet dat hij in een interview over zijn nieuwe film ‘Arbitrage’ die vandaag uitkomt met een gerust hart Mark Twain kon citeren: ‘Aging is an issue of mind over matter. If you don’t mind it doesn’t matter’

Hij kijkt schuin omhoog en plant zijn voeten stevig op de grond. Een gitaar in de aanslag. De artiest staat op het punt te scheppen. Ik kijk met hem mee naar de leegte waarin hij enkele seconden tuurt. Daar verschijnt even Johnny Cash, ruige stoppelbaard, rijpe blik. De artiest neemt een pose aan, wordt op positie gezet. Hij ademt in en ademt uit, de geboorte van een kunstwerk begint.   In de klanken van zijn lied legt hij zijn eigen muzikale vingerprint en ook een element van ons muzikale geheugen. Zo wordt Johnny Cash opnieuw geboren en herkennen wij onze erfenis. Het publiek luistert ademloos naar het lied dat de artiest zelf heeft geschreven. Ze beleven het verhaal dat hij vertolkt, en zo maken ze samen muziek. Ook het publiek tuurt flink in leegtes. Herinneringen komen boven aan dat ene moment. Voor de een is het een afscheid van een geliefde, voor de ander de geboorte van een kind. Hier is iedereen verbonden door de kracht van verbeelding. Het unieke van scheppen en v...

Hij stak zijn hoofd boven de wasmachine uit en riep: ’Daar valt niets meer aan te doen!’ en ik zag hem glimlachen, want op zijn witte bus stond niet alleen ‘wasmachine reparateur’ maar ook ‘witgoedleverancier’. Hij kwam langzaam uit zijn gebukte houding en keek mij vragend aan. Er werd iets van mij verwacht, waarschijnlijk een beslissing die leidde tot het plaatsen van een nieuwe wasmachine. ‘Hoe bedoelt u?’ kirde ik, ‘niets meer aan te doen?’ Zijn stem baste op vermanende toon: ‘Nou met het toepassen van vloeibare wasmiddelen heeft u zelf deze wasmachine aan zijn einde geholpen.’ Beelden doemden op in mijn hoofd van een mega uitgave van veertienhonderd euro aan een nieuwe wasmachine en zei: ’Oh, ik ben zo tegen die consumptiemaatschappij, dat moet u als wasmachine reparateur, toch met mij eens zijn? Valt er nu echt niets aan te doen? Hij is pas zeven!’ Ik keek daarbij alsof ik het had over een kleuter die midden in de Oedipus fase verkeerde. Hij nam een andere houding aan e...

Na de knieoperatie vond mijn revalidatie plaats in een mooi nieuw medisch centrum in mijn buurt. Daar werken orthopeden, sportartsen en fysiotherapeuten samen om ons allemaal aan het sporten te houden. Dit centrum heeft nog een andere tak van sport namelijk het begeleiden van obesitas patiënten. Onder een dak. Ik heb wel eens de verwerpelijke gedachte gehad, dat het met opzet is. Dat wij sporters zien waarom wij vooral moeten blijven sporten, en dat andersom de obesitas patiënten aan ons sporters zien waarom zij moeten sporten. Maar, dat is waarschijnlijk mijn hersenspinsel. Goed. Ik ben aan mijn knie geopereerd en na twee weken mag ik de krukken aan de wilgen hangen en kom ik hier in dit medisch sportcentrum om aan mijn herstel te werken. Eerst een intake met een fysiotherapeut die met de deur in huis valt: ‘Oh, nee, dat hardlopen, ja hoe zal ik het zeggen, mevrouw ik denk dat u dat wel kan vergeten’. ‘Helemaal?’ ‘Daar zou ik wel op rekenen ja, veel te belastend voor uw ...