Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Delen en dan vermenigvuldigen

Delen en dan vermenigvuldigen De trend om steeds meer te ‘delen’ in onze maatschappij is in volle gang op het gebied van bijvoorbeeld vervoer, klussen, maaltijden en verblijf. Via websites en apps, creëren ondernemers slimme initiatieven om materie en mankracht te delen. Dit snelgroeiende fenomeen heet de ‘Deeleconomie’ en laat zich omschrijven als : ‘ Een wijze van productie en distributie van goederen en middelen die het delen en collectief consumeren van onze overvloed mogelijk maakt’. Maar ook particulieren delen oogst en overvloed met elkaar. Mij viel de eer te beurt om te delen in de appel en peren oogst uit de Betuwe. Ik ontving enkele dagen geleden een prachtige saptank met daarin 5 liter puur sap. En wel van Villa Zorgvliet in Tiel. Een prachtig 18 e Eeuw Classicistische Villa van vrienden. Zij hadden hun overvloedige oogst gedeeld via   een coöperatie: www.mobipers.nl . Hier kunnen alle appel-en perenoogsten ingeleverd worden in een collectief met als res...

Look what the cat dragged in!

Het is een spreekwoord en wordt gebruikt in liedjes. En het gaat altijd over verbazing, gruwel zelfs, of gewoon over een dronken vriendin.   In dit geval gaat het over een Lady. Het zit zo. Onze jongste kat, Lady, leeft zoals haar naam al doet vermoeden als een jager. Dit uit zich vooral in het voorjaar. Dan gaat Lady winkelen in de natuur, bij voorkeur in de kleine uurtjes, en brengt haar prooi naar huis. Stel je voor: het is half vier in de ochtend, nog lekker donker, en dan komt ze binnen, met in haar bek een muis, een vogel of een konijn. Deze cadeautjes uit de natuur leven soms wel, soms half en soms niet meer. Midden in de nacht staat mijn bewustzijn op een laag pitje, en zijn alle zintuigen op vliegtuigmodus ingesteld. En dan opeens keiharde geluiden terwijl Lady binnenpoezelvoet.   Ze kondigt haar vangst weliswaar   binnensmonds, maar luid aan. En dan dropt ze haar cadeau voor mijn bed. Als de prooi nog leeft ontstaat er een racecircuit in de slaapka...

Zwerfkat en de ‘Stank voor dank’ Affaire

Al enkele weken scharrelt er rond ons huis een rode gestreepte kater. Ik ben dol op katten maar betrap mijzelf in dit geval op een grote inconsequentie. a) ik ben dol op katten als ze niet stinken deze zwerfkat heeft overal in onze tuin tegen aan zitten spritzen. Is dus al weken bezig ons territorium te veroveren maar dat lijkt mij toch echt niet de manier. Niet handig want hoe meer hij spritzt des te onaangenamer hij wordt in onze ogen. En dat is nou weer qua zwerfkat niet handig want zo krijg je natuurlijk nooit iets lekkers toegeworpen! b) ik houd niet van klagelijk gemiauw (dat geldt ook voor mensen). En deze kater klaagt de hele dag door. Waarover? Geen idee, hij is best wel dik dus ondervoed is hij niet. Misschien is hij eenzaam. Maar ja dan is gedrag genoemd onder a) ook weer niet handig. c)ik haat schuldgevoel, en deze rode kater appelleert daar flink aan. Mijn liefste kat ooit, Frits, die ik bijna 19 jaar als trouwe metgezel had, was ook in eerste instan...

Schuldgevoel

Oh oh wat kan dat toch aan ons knagen. Schuldgevoel, het besluipt je van achteren en slaat toe van voren! Gezichtsverlies in je eigen ogen. Het overkomt mij nog wel eens. En ik weet zeker dat hoe braver je bent des te vaker schuldgevoel je bespringt. Enkele dagen geleden werd bij ons een televisie gids ‘de Mikro gids’ bezorgd die bestemd was voor mensen aan de andere kant van de laan. En dan denk ik hoe moeilijk kan het zijn tegenwoordig? Die paar poststukken kan je dan toch wel op nummer 198 bezorgen in plaats van op nummer 298? Nu gebeurt het wel vaker dat de postbode zich vergist, en ik breng dan altijd, echt waar, heel braaf het poststuk alsnog naar het correcte adres. Ik bel dan aan, want dan krijg je lekker veel positieve energie. ‘wat bent u eerlijk’ of: ‘wat fijn, we dachten al..’ en bij deze mensen op nummer 198 bezorg ik al helemaal graag, want oud en dankbaar.   Maar nee, deze keer vertikte ik het. Dus die ‘Mikro gids’ gaapte mij twee dagen aan en ik staarde te...

Praten met de dove schilder

Al zeventien jaar komt in het voorjaar Dave, de dove schilder bij ons langs om te kijken welk onderhoud aan binnen- en buitenwerk hij voor ons kan gaan doen. Hij werkt bij een schildersbedrijf en vult zijn salaris aan door bij particulieren schilderwerk te verrichten tussen half vijf en half acht. Omdat hij niet afgeleid wordt door omgevingsgeluiden werkt hij die drie uren geconcentreerd en vakkundig door. Nou ja, we beginnen het eerste half uur meestal met een kopje koffie en een gesprek, dat zich het best laat omschrijven als zwemmen op het droge. We wapperen beide behoorlijk met onze armen, en als hij goed op dreef is vertelt hij vaak over een klus die hij net achter de rug heeft. Tegenwoordig begeleidt hij zijn uitleg met foto’s in zijn smartphone, vooral voor hem een enorme verrijking. Hij is doof geboren en ik ben gewend geraakt aan zijn uitspraak. Een spons bijvoorbeeld spreekt hij uit als ‘pons’,   ‘schuren is ‘guren’. ‘Afgespat’ is ‘afgepat’ en ga zo maar door. O...

Allerlei Mensen en hun dingen: De dansleraar en verwachtingen

Harde opzwepende House muziek schalt door de luidsprekers van de dansschool. Een spiegel over de hele breedte van de zaal reflecteert een groep van 14 tieners. Ze spiegelen de streetdance bewegingen van de dansleraar . Hij geeft de passen steeds aan door gebaren en roept daarbij instructies: ‘and two, three and march’. Het spel tussen leraar en leerlingen is een fenomeen op zich, los van de bewegingen de muziek of de danspassen. De les begint rustig en er is onverdeelde aandacht. Wanneer het tempo van de muziek hoger wordt en de bewegingen ingewikkelder, ontstaat er iets nieuws bij de leraar en de leerlingen. Er lijkt wel een geleide schaal boven alle hoofden te zweven waarop zich de capaciteiten en ambities van de leraar en de leerlingen af tekenen. Intense concentratie afgewisseld met een blik op de parkeerplaats. Een gelukte sprong leidt tot glimlachen en contact tussen een paar tieners. De leraar die de aandacht terugpakt met een nieuw figuur. Een paar vertragen hun eigen...

Ben door!

       Of het nu ‘the Voice of Holland’ is of ‘the X factor, er komt een moment dat er iemand enthousiast door een klapdeur komt lopen en roept:’Ben door!’ Wat valt hier op? Een deur, a ‘door’   symboliseert een nieuw begin. Een open deur misschien. Maar je moet er wel ‘door’ heen!