Delen en dan vermenigvuldigen

De trend om steeds meer te ‘delen’ in onze maatschappij is in volle gang op het gebied van bijvoorbeeld vervoer, klussen, maaltijden en verblijf. Via websites en apps, creëren ondernemers slimme initiatieven om materie en mankracht te delen. Dit snelgroeiende fenomeen heet de ‘Deeleconomie’ en laat zich omschrijven als : ‘Een wijze van productie en distributie van goederen en middelen die het delen en collectief consumeren van onze overvloed mogelijk maakt’.

Maar ook particulieren delen oogst en overvloed met elkaar. Mij viel de eer te beurt om te delen in de appel en peren oogst uit de Betuwe. Ik ontving enkele dagen geleden een prachtige saptank met daarin 5 liter puur sap. En wel van Villa Zorgvliet in Tiel. Een prachtig 18^e Eeuw Classicistische Villa van vrienden. Zij hadden hun overvloedige oogst gedeeld via een coöperatie: www.mobipers.nl. Hier kunnen alle appel-en perenoogsten ingeleverd worden in een collectief met als resultaat deze 5 liter saptanks. Nu ben ik niet zo van de ‘sapjes’ maar gelukkig kreeg ik ook van Villa Zorgvliet een heerlijke fles Limoncello, zelf gedestilleerd en ook nog van eigen limoenen. En was het voor mij, een kwestie van om deze verschillende delen te vermenigvuldigen tot een Villa Zorgvliet cocktail!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Alles wat God verboden heeft redt onze Economie!

Alles wat God verboden heeft redt onze Economie! De vlucht in de duurzaamheid heeft nu een zodanige vormen aangenomen dat het leven in Nederland duur is geworden voor de burgers, buitenlui en bedrijven! Willen we het BNP op peil houden zullen we een tegenovergestelde beweging moeten maken. Diensten, c.q. de diensteneconomie waar Nederland recht op af holt, levert weliswaar nog wel werkgelegenheid op maar geen productie. Het BNP zal gaan dalen evenals onze joie de vivre. Wat te doen op korte termijn? Het is eigenlijk zo eenvoudig dat ik mij verbaas over de genialiteit, de uitvoerbaarheid en vooral: het verhogende effect op de Nederlandse joie de vivre, toch al niet zo hoog in ons vingerwijzende landje. Wat is dan die eenvoudige oplossing? Dat is de tegenbeweging. Dus als iedereen en alles de ene kant op holt, ren je de andere kant op. Dat betekent dat je opeens alles mag! En daarbij is het effect dat de belastingen die je betaalt weliswaar torenhoog is, maar dat je enorm bij...

Meer lezen

Als de schuurdeuren op zondag open gaan… Op het platteland wonen betekent ruimte, rust en regelmaat. Alles gaat zijn gang, de boer ploegt, de dominee dartelt rond op huisbezoek en de notaris noteert wat dagelijkse beslommeringen zodat de mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Maar als de zes dagen van werken, eten en slapen gedaan zijn dan gebeurt er iets van andere orde. Op de zevende dag vindt er een gedaanteverwisseling plaats. De mensen trekken een ander kostuum aan, lopen naar hun schuren, garages en andere bouwsels en gooien de boel open. Achter die deuren staan paarden of paardenkrachten te wachten op hun bevrijding om zo de eigenaren te bevrijden. In het openzwaaien van die deuren voltrekt zich een grote opluchting, een zucht naar vrijheid een verlangen naar snelheid, herrie en onvoorspelbaarheid. Een verborgen rijkdom brult en hinnikt en de eigenaren vertonen een brede lach, zij kiezen een pad waar ze de rest van de week voor werken en ...

Meer lezen

Perpetuum Mobile

Na de knieoperatie vond mijn revalidatie plaats in een mooi nieuw medisch centrum in mijn buurt. Daar werken orthopeden, sportartsen en fysiotherapeuten samen om ons allemaal aan het sporten te houden. Dit centrum heeft nog een andere tak van sport namelijk het begeleiden van obesitas patiënten. Onder een dak. Ik heb wel eens de verwerpelijke gedachte gehad, dat het met opzet is. Dat wij sporters zien waarom wij vooral moeten blijven sporten, en dat andersom de obesitas patiënten aan ons sporters zien waarom zij moeten sporten. Maar, dat is waarschijnlijk mijn hersenspinsel. Goed. Ik ben aan mijn knie geopereerd en na twee weken mag ik de krukken aan de wilgen hangen en kom ik hier in dit medisch sportcentrum om aan mijn herstel te werken. Eerst een intake met een fysiotherapeut die met de deur in huis valt: ‘Oh, nee, dat hardlopen, ja hoe zal ik het zeggen, mevrouw ik denk dat u dat wel kan vergeten’. ‘Helemaal?’ ‘Daar zou ik wel op rekenen ja, veel te belastend voor uw ...

Meer lezen

Anneke Beelaerts

Zoeken in deze blog