Doorgaan naar hoofdcontent

'Geestig' een verhaal dat over alle tijden heengaat....




De pauzebel onderbrak zijn gedachten die ver weg waren gevlogen tijdens het concert. Hij stond op en liep de foyer van de stadsschouwburg in. Een kopje koffie bracht hem weer met twee benen op de grond. Hij dacht aan de prachtige klanken van de zanger waar zijn moeder ook zo van hield. De aankondiging van het optreden van de zanger in’ Le Fantôme de l'Opéra’ had hem meteen aangesproken en hij moest werkelijk waar naar dat concert toe. Hij had de laatste tijd wel eens vaker van die aparte momenten. Meestal onderdrukte hij dat gevoel omdat hij er bang voor was. Als boekhouder en belastingadviseur kon hij zich echt niet veroorloven om al te malle uitstapjes te maken. Stel je voor! En toch. 

Het was begonnen toen zijn moeder vier jaar geleden op haar sterfbed lag en daar heel ontspannen, ja geestig bijna, mee om ging. Hij wist nog hoe ze zong en hem en zijn broers betrok bij haar proces. Het leek net of zij de jongens over haar schouders liet meekijken naar een wereld waar hij nog nooit mee in aanraking was geweest. Hij rilde even en nam zijn laatste slokje koffie. Ach Willem, zo mijmerde hij, je lieve moeder zou zo genoten hebben van het concert!

De pauzebel kondigde het einde van de onderbreking aan. Terwijl hij de kop en schotel op de tafel zette, werd zijn blik getrokken door een dame die aan de andere kant van de foyer stond. Hij wreef zich in de ogen, dat zag hij vast niet goed. Hij keek nog eens. Treffende gelijkenis, dezelfde jukbeenderen, die grote neus, en die elegante verschijning. Twee druppels water zijn moeder. De tweede pauzebel ging en hij liep naar de zaal terug, het aparte moment verdringend. 

Terwijl hij ging zitten keek hij even om zich heen, toch nieuwsgierig of hij het wel goed gezien had. En daar, drie rijen achter hem zat ze. Het concert begon en hij kon er niet meer inkomen, hij voelde haar ogen in zijn rug priemen. Hij keek weer eens om. Ja hoor, daar was ze nog steeds. Naast haar zat een vrouw van middelbare leeftijd die een geërgerde blik zijn richting op stuurde.
Nou Willem, kom op, kijk voor je! Sprak hij zichzelf vermanend toe. 

Hij concentreerde zich op de klanken van Le Fantôme de l'Opéra en de dramatische interpretatie van de zanger.  Toen het masker van de ‘geest van de opera’ afviel, en het stuk tot een apotheose kwam en de hoofdrolspeelster de geest een kus op het voorhoofd drukte, voelde hij dat hij opstond, zijn armen in de lucht gooide en luid ‘Bravo’ riep. Voor, naast en achter hem begonnen mensen te sissen: ‘pssttt, doe normaal man. ‘ en ‘ga zitten, we zien niets meer, ‘ben je gek geworden het mooiste moment verpesten?’

Willem deerde het niets meer. Hij was één met het verhaal van het spook van de opera. Hij begreep ineens het verhaal van de geest die na zijn dood terugkwam om de hoofdrolspeelster waar hij verliefd op was, nog een maal te bezoeken. Willem ging op in deze daad van liefde. En hij keek om. Hij heeft nog vaak gewenst dat hij dat nou net niet had gedaan, want daar stond ook zij. Ze strekte haar armen uit en riep: ‘Willem!’

Reacties

Populaire posts van deze blog

Funky Nassau

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!! Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als ´Funky Nassau’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8
Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over.
‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder danslerares?’ Ha, ha, nee, mijn moeder was mijn moeder, we woonden…
's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis waar d…