Anneke Beelaerts

Harde opzwepende House muziek schalt door de luidsprekers van de dansschool. Een spiegel over de hele breedte van de zaal reflecteert een groep van 14 tieners. Ze spiegelen de streetdance bewegingen van de dansleraar . Hij geeft de passen steeds aan door gebaren en roept daarbij instructies: ‘and two, three and march’. Het spel tussen leraar en leerlingen is een fenomeen op zich, los van de bewegingen de muziek of de danspassen. De les begint rustig en er is onverdeelde aandacht. Wanneer het tempo van de muziek hoger wordt en de bewegingen ingewikkelder, ontstaat er iets nieuws bij de leraar en de leerlingen. Er lijkt wel een geleide schaal boven alle hoofden te zweven waarop zich de capaciteiten en ambities van de leraar en de leerlingen af tekenen. Intense concentratie afgewisseld met een blik op de parkeerplaats. Een gelukte sprong leidt tot glimlachen en contact tussen een paar tieners. De leraar die de aandacht terugpakt met een nieuw figuur. Een paar vertragen hun eigen...

       Of het nu ‘the Voice of Holland’ is of ‘the X factor, er komt een moment dat er iemand enthousiast door een klapdeur komt lopen en roept:’Ben door!’ Wat valt hier op? Een deur, a ‘door’   symboliseert een nieuw begin. Een open deur misschien. Maar je moet er wel ‘door’ heen!

Neelie Nails. Rode nagels. En dan bedoel ik bewust roodgelakte nagels. Neelie Kroes zette de trend, toen ze Eurocommissaris werd. Kijk maar eens op foto’s van haar tijdens congressen, televisieoptredens, altijd die rode nagels. Rode nagels en succes lijken wel hand in hand te gaan.   En natuurlijk willen we dan ook weten wat het mannenbolwerk er van vindt. En wat blijkt: 'Alle leuke modekleurtjes ten spijt, mannen vinden rood nog altijd de allermooiste kleur als het gaat om nagellak bij vrouwen. Het merendeel van de Nederlandse heren associeert deze kleur namelijk met een sexy u iterlijk. Dat blijkt uit een onderzoek van Etos naar vrouwen en hun nagellakgewoontes dat is uitgevoerd door onderzoeksbureau Panel wizard onder 500 mannen en 500 vrouwen. Ik kan me voorstellen dat rode nagels gekozen worden om de uitstraling. Rood is de kleur van actie, energie en liefde. © Siegfried Woldhek 2002 Maartje...

De vrouw voor mij, in stoel 12 B tikte onrustig op de armleuning van haar vliegtuigstoel. Dit gerammel werd nog versterkt door haar zeven armbanden die los van elkaar en met grote onregelmatigheid verschillende kanten opdraaiden. Enkele strengen van haar lange blonde haar waren nat. Ze bewoog haar hoofd van links naar rechts en in deze beweging schuurde ze een gat in de hoes van de hoofdsteun.   Haar linkerbeen klapperde in een vervaarlijk snel ritme, en ze pakte weer een streng van haar blonde haar en stopte dat in haar mond. Luidsabbelend en neuriënd ging deze vrouw helemaal op in haar vliegangst. Er zijn cursussen voor, vliegangst. Dan leren mensen met vliegangst om de controle los te laten en vertrouwen te hebben. In wezen een cursus in het leren leven. Vervang vliegangst maar door angsten van allerlei aard. Allerlei mensen hebben voor allerlei dingen angst. Voor spinnen. Pleinen. Autorijden. Of gewoon angst voor de angst. We kennen die tegelwijsheid wel: een mensch lijd...

Alleen nog even afrekenen. Ik tastte diep in mijn buidel na de instructie ‘gepast betalen’. Toen ik de laatste muntjes uit mijn portemonnee wilde halen viel de blik van de caissière op mijn hand, of beter gezegd op mijn duim. ‘Wat zit er om uw duim?’ vroeg ze me. Ik bewoog automatisch mijn duim (weer) omhoog en vertelde haar:’Oh ja,uhm dat is een spalk, die ik in het handencentrum aangemeten heb gekregen’. Zij trok een wenkbrauw vol verbazing op, maar ze had die dag vast al wel meer vogels van vreemde pluimage mogen helpen want ze informeerde beleefd:’Het bandencentrum? Op de kanaalweg….?’ Ik gniffelde wat en zei:   ‘ Oh ja dat had ook wel gekund, aangezien de slappe banden   in mijn hand er voor zorgden dat mijn duim uit het gelid geraakte, maar nee, het is echt het handencentrum’. De cassiere kreeg er zin in en was nog niet klaar:’ Hi hi, geinig mevrouw, zit u dan ook zo vaak op Facebook?’ Ik keek haar vragend aan: 'Hoezo?' Zij was op dreef:...

Blondie voorspelde in 1980 twee dingen: dat er dringend een mobiele telefoon nodig was en dat verlangen bezong ze in de titelsong van American Gigolo: ‘Call me any time, any place anyway! http://youtu.be/mOZPRm5BW0Y En dat Richard Gere er 33 jaar later nog zo appetijtelijk uitziet dat hij in een interview over zijn nieuwe film ‘Arbitrage’ die vandaag uitkomt met een gerust hart Mark Twain kon citeren: ‘Aging is an issue of mind over matter. If you don’t mind it doesn’t matter’

Hij kijkt schuin omhoog en plant zijn voeten stevig op de grond. Een gitaar in de aanslag. De artiest staat op het punt te scheppen. Ik kijk met hem mee naar de leegte waarin hij enkele seconden tuurt. Daar verschijnt even Johnny Cash, ruige stoppelbaard, rijpe blik. De artiest neemt een pose aan, wordt op positie gezet. Hij ademt in en ademt uit, de geboorte van een kunstwerk begint.   In de klanken van zijn lied legt hij zijn eigen muzikale vingerprint en ook een element van ons muzikale geheugen. Zo wordt Johnny Cash opnieuw geboren en herkennen wij onze erfenis. Het publiek luistert ademloos naar het lied dat de artiest zelf heeft geschreven. Ze beleven het verhaal dat hij vertolkt, en zo maken ze samen muziek. Ook het publiek tuurt flink in leegtes. Herinneringen komen boven aan dat ene moment. Voor de een is het een afscheid van een geliefde, voor de ander de geboorte van een kind. Hier is iedereen verbonden door de kracht van verbeelding. Het unieke van scheppen en v...