Anneke Beelaerts

  Alles wat God verboden heeft redt onze Economie! De vlucht in de duurzaamheid heeft nu een zodanige vormen aangenomen dat het leven in Nederland duur is geworden voor de burgers, buitenlui en bedrijven! Willen we het BNP op peil houden zullen we een tegenovergestelde beweging moeten maken. Diensten, c.q. de diensteneconomie waar Nederland recht op af holt, levert weliswaar nog wel werkgelegenheid op maar geen productie. Het BNP zal gaan dalen evenals onze joie de vivre. Wat te doen op korte termijn? Het is eigenlijk zo eenvoudig dat ik mij verbaas over de genialiteit, de uitvoerbaarheid en vooral: het verhogende effect op de Nederlandse joie de vivre, toch al niet zo hoog in ons vingerwijzende landje. Wat is dan die eenvoudige oplossing? Dat is de tegenbeweging. Dus als iedereen en alles de ene kant op holt, ren je de andere kant op. Dat betekent dat je opeens alles mag! En daarbij is het effect dat de belastingen die je betaalt weliswaar torenhoog is, maar dat je enorm bij...

‘Het hemelsche gerecht heeft zich ten lange leste   Ontferremt over my, en mijn benaeude veste ’                       Uit het Toneelstuk ‘Gijsbrecht van Aemstel’  van Joost van den Vondel (1659)  De Rechter.  Acryl op katoen  80x60 cm AM 2024. Met dit citaat uit het Toneelstuk van Vondel dat ieder Nieuwjaar her en der in Nederland wordt opgevoerd,   open ik deze blog en wil met jullie delen dat soms, ja misschien vaker dan ik dacht het aards gericht niet helemaal uitgebalanceerd is. Derde kerstdag 2023 gaf ik, werkend als zelfstandig scriptiecoach, een vordering op een van mijn afstudeerders uit handen. Want ondanks mijn pogingen om, gesterkt door leveringsvoorwaarden hem tot rede te brengen weigerde hij mijn rekening voor verrichte werkzaamheden te betalen. Wie schetst mijn verbazing dat zelfs toen het incassobureau, dat ik in de arm had genomen, een volledige incassopr...

  Vandaag besloot ik na lange afwezigheid, eens in Linkedin te duiken. De aanleiding was dat ik contact wilde houden met ex-studenten en afstudeerders. Natuurlijk wilde ik eerst kijken wie er al met mij verbonden was via dit platform. Een dubbele uitnodiging lijkt wel erg wanhopig. De lijst van contacten verscheen en op de derde plaats stond de naam van een kennis die ruim een maand geleden overleden was. Haar, voor mij, plotselinge overlijden had mij behoorlijk geraakt en toen ik opeens haar naam zag, sloeg ook nog het bewustzijn van de eindigheid toe. Zij staat gewoon nog op Linkedin, en het leek mij verstandig om dan haar als contact maar te ‘verwijderen’. Toen ik dat probeerde te doen, werd mij eerst medegedeeld dat ik het contact ging verwijderen, maar dat de persoon zelf daarvan niet op de hoogte werd gesteld. Daarmee sloeg al helemaal het mysterie van het leven toe. Een dode verwittigen dat zij uit een contactenlijst wordt verwijderd zal in de ogen van het heelal een futilit...

  Als de schuurdeuren op zondag open gaan…   Op het platteland wonen betekent ruimte, rust en regelmaat. Alles gaat zijn gang, de boer ploegt, de dominee dartelt rond op huisbezoek en de notaris noteert wat dagelijkse beslommeringen zodat de mensen zich geen zorgen hoeven te maken. Maar als de zes dagen van werken, eten en slapen gedaan zijn dan gebeurt er iets van andere orde. Op de zevende dag vindt er een gedaanteverwisseling plaats. De mensen trekken een ander kostuum aan, lopen naar hun schuren, garages en andere bouwsels en gooien de boel open. Achter die deuren staan paarden of paardenkrachten te wachten op hun bevrijding om zo de eigenaren te bevrijden. In het openzwaaien van die deuren voltrekt zich een grote opluchting, een zucht naar vrijheid een verlangen naar snelheid, herrie en onvoorspelbaarheid.   Een verborgen rijkdom brult en hinnikt en de eigenaren vertonen een brede lach,   zij kiezen een pad waar ze de rest van de week voor werken en ...

  Opgroeiende in de jaren 70 ontwikkelde ik mijzelf in de richting van zelfredzaamheid. In de opbouwjaren na de 2 e wereldoorlog werden wij als jeugd in Nederland geconfronteerd met de harde werkers om ons heen en de familieleden met hun verhalen over de 2 e wereldoorlog en de wederopbouw. Voor zeuren, klagen of een vorm van contemplatie was geen plaats. Hard werken was geboden, immers de generatie die ons opvoedde had de oorlog meegemaakt, had geleden en kende een arbeidsethos vanuit het harde bestaan.  Als jong meisje leerde ik dat meehelpen op alle fronten geboden was. Iedereen deed wat hij kon en dan nog iets meer. De school en de leerstof stonden hierin niet centraal, wel moest je natuurlijk een diploma halen maar welk diploma en of dit bij je persoonlijkheid hoorde, daar werd niet over gesproken.  Het was een tijd van hard werken maar ook van elkaar opzoeken, verhalen uitwisselen om zo het bestaan vorm te geven. De oudere generatie bepaalde de mores voor de...

Professor Eric Scherder verscheen in De Wereld Draait Door (DWDD) op 24 februari jl. en vertelde over een crisis waar hij in terecht kwam vanwege een vervelende recensie. Er waren jaren van succes aan vooraf gegaan, hij verscheen voor het eerst op de buis in 2013 met colleges over het brein en onderscheidde zich met name door zijn aandacht en originele kijk op het oudere brein. Met uitdagende titels als: ’waarom kauwen goed is voor het brein’ hingen wel 1,5 miljoen Nederlanders aan zijn lippen. Hij muntte uit in het betrekken van de zaal bij zijn onderwerp door interessante intervallen te gebruiken als; ‘worden jullie hier ook zo blij van?’ en de man was gewoon zichzelf in zijn aanstekelijke enthousiasme over het onderwerp en het overbrengen van kennis verkregen uit (soms vast wel saai) onderzoek. Zo kon bijvoorbeeld professor Swaab met een soortgelijk onderwerp ‘wij zijn ons brein’ ook mooi meeliften op het succes van de professor. En toen ging het mis. Deze professor werd ...

Een Blog over een cadeautje aan jezelf. Dansen! Sinds 6 jaar dans ik twee keer per week bij Bruce Dance Factory in Eindhoven. En dat is goed voor de conditie, de ontspanning, de energie en levenslust. maar vooral: dat gevoel!!   Het gevoel dat je krijgt als je regelmatig danst bij Bruce Dance Factory (BDF) laat zich misschien wel het beste beschrijven als   ´ Funky Nassau ’. Open deze link terwijl je verder leest.  https://www.youtube.com/watch?v=XOann4GOpm8   Vandaag had ik een gesprek met de oprichter en eigenaar van BDF, Bruce Yanez, na de maandagochtend dance work out. De aanleiding was een uitdagende choreografie,  waar zowel Bruce als wij helemaal in op gingen, daar spraken we na de les verder over. ‘Welke inspiratie zagen wij vanochtend Bruce?’ ‘Voor de les dacht ik even heel sterk aan mijn moeder’ vertelde Bruce, ‘en als vanzelf had ik de choreografie voor de les gebaseerd op haar’. ’Hoe zit dat dan Bruce was je moeder ...

's Avonds laat, net voor het slapen gaan wil ik nog even contact hebben met mijn moeder. Daarom loop ik dan even naar buiten. Dan kijk ik naar de sterrenhemel. Ik kijk omhoog en vraag: ’zie je me?’ en ik geloof dan dat ze daar aan de bar zit met mijn vader. In de sfeer van de vijftiger jaren, met een cocktail in de hand. Ze is gelukkig. Onbezorgd. Het is een andere dimensie die ik kan aanraken als ik naar de sterrenhemel kijk. Terwijl ik hier gewoon op aarde mijn leven leid, ben ik verbonden met iets daarbuiten. De tijdloze verbondenheid met mijn moeder vertaalt zich in de sterren aan de hemel. Dat zal misschien wel de bedoeling zijn van de sterren. Want immers als je ze ziet zijn ze al lang gestorven. Op dat moment, als ik naar buiten loop stel ik mij in contact met de oneindigheid en bestaat er geen tijd meer. Van moeder op dochter en daarna. Want een moeder geeft de tijd aan haar dochter, en de dochter geeft weer de tijd aan haar dochter. Het is een eindeloze verbintenis ...

Vogels. Ze overbruggen grote afstanden, gaan waar wij niet kunnen gaan, althans niet op die vrije manier. Ze overwinteren in warmere oorden en komen in het voorjaar terug om onze tuinen op te fleuren. Maar niet alle vogels! Koolmeesjes bijvoorbeeld overwinteren gewoon in eigen land. Al vroeg in november bieden supermarkten, dierenwinkels en tuincentra een grote variatie aan van het zogenaamde ‘bijvoer’. We slaan voor enkele euro’s   vetbollen en pindanetjes in. En daar zijn wij dan weer vrij in. We binden die koolmeesjes, roodborstjes aan ons huis, onze tuin. Onder het mom van ‘het is koud en ze hebben minder te eten’ lokken we deze diertjes . Wij nemen hun vrijheid als het ware een beetje over en worden daar blij van. Immers we zorgen goed voor hen. In onze buurt woont een oudere dame, lichtelijk gehandicapt beperkt in haar bewegingsvrijheid, begint   in september al met haar vetbollen uit te zetten in haar zichtlijnen. In de ochtend zit ze in de voorkamer ...

Suikeroom lost het op! Een tijdje geleden is hij overleden. Ik heb daarna dan ook een tijdje geleden. In gedachten spreekt hij wel eens tot mij Wat klinkt zijn stem dan ontzettend blij! Maar wat nou het mooiste is van al Ik kan bewijzen dat het waar is, al klinkt het mal Ik heb zijn stem gevangen op een dictafoon En zo is hij van al mijn gedachten mijn suikeroom. Als mijn creativiteit stagneert Spreekt mijn suikeroom mij toe: ‘Ik heb zo genoten van je verhalen snoes’ Dan smelt ik in mijn eigen kroes. De creativiteit gaat zo weer vloeien En al het andere geneuzel zal me werkelijk boeien!

Yolande: ‘ik bel je even voor mijn planning: Weet je al wie je mee gaat nemen naar de Sales Pitch van vrijdag aanstaande?’ Rogier: ‘Jazeker, dat zijn Willem en Ruud’ Yolande: ‘Oh’ Rogier: ‘Ja, ik heb wel overwogen om jou mee te nemen, maar omdat het allemaal mannen zijn daar, kies ik voor de inhoud.’ Yolande: ‘Ok’ Rogier: ‘Ja, je bent heel levendig en het is soms ook wel goed om een vrouw mee te nemen om de boel wakker te schudden, maar nee niet dit keer, daar is het te belangrijk voor’ Yolande: ‘Ik begrijp het wel, en ik heb nagedacht over mijn rol daar eventueel, en ik ben heel goed in het leggen van verbindingen en het ontwikkelen van concepten. Dat hoor ik ook van deelnemers.’ Rogier: ‘Je kan ook heus goed verkopen hoor. Ja, maar ja, allemaal mannen uit de industrie hè? Die zijn niet zo veel gewend.’

De pauzebel onderbrak zijn gedachten die ver weg waren gevlogen tijdens het concert. Hij stond op en liep de foyer van de stadsschouwburg in. Een kopje koffie bracht hem weer met twee benen op de grond. Hij dacht aan de prachtige klanken van de zanger waar zijn moeder ook zo van hield. De aankondiging van het optreden van de zanger in’ Le Fantôme de l'Opéra’ had hem meteen aangesproken en hij moest werkelijk waar naar dat concert toe. Hij had de laatste tijd wel eens vaker van die aparte momenten. Meestal onderdrukte hij dat gevoel omdat hij er bang voor was. Als boekhouder en belastingadviseur kon hij zich echt niet veroorloven om al te malle uitstapjes te maken. Stel je voor! En toch.  Het was begonnen toen zijn moeder vier jaar geleden op haar sterfbed lag en daar heel ontspannen, ja geestig bijna, mee om ging. Hij wist nog hoe ze zong en hem en zijn broers betrok bij haar proces. Het leek net of zij de jongens over haar schouders liet meekijken naar een wereld w...

Dat eindeloze wachten in een ziekenhuis. Wie kent dat niet. In het Máxima Medisch Centrum, kortweg MMC , in Veldhoven hebben ze daar iets op gevonden. Stel je het volgende voor wat mij overkwam. Je zit te wachten bij de afdeling Radiologie samen met nog 5 andere mensen. Dochterlief is al enige tijd in behandelkamer 4 voor een röntgenfoto. Pomperdiepom. Koffiebekertje leeg, tijdschriften uit 1999 met dito neuskloddertjes, slijmpropjes, kauwgumrestjes en ezelsoortjes. Er staat een leeg ziekenhuisbed op wieltjes voor een van de behandelkamers.  En dan… komen er twee broeders aanlopen en kijken naar het lege ziekenhuisbed. Ze kijken in paniek om zich heen. ‘heeft u die patiënt gezien die net nog in dit bed lag?’ roept de langste broeder. Niemand reageert, althans niet verbaal want er wordt wel ongemakkelijk op de stoelen geschoven, naar links en rechts gekeken. Er staat zelfs iemand op en loopt naar het bed om te kijken of er echt niemand in ligt. Komt terug, haalt zijn ...

LOSLATEN ‘Laat Los, Laat los!’ En terwijl ze dat gilde, drukte ze de hond naar beneden. Het duurde enkele seconden en toen liet hij de kat gaan. Het was haar lievelingskat, en het was de lievelingshond van haar zus. De kat viel hard op de grond en maakte dat ze wegkwam, twee grote druppels bloed lagen er op de grond. De hond daarentegen bleef stokstijf in de houding staan. Nog natrillend van de adrenaline, dacht ze:”Dierenarts bellen” maar was zo overstuur dat haar zus aanbod dat te doen. “Ja goedemorgen mijn hond heeft de poes van mijn zus te pakken gehad”. Onder normale omstandigheden zou deze tekst haar in de juiste stemming brengen voor nog wat meer schuine moppen en aanverwante joligheid.  Niet nu. Nee, ze durfde niet eens naar de kat te lopen en haar te bekijken. Wel was ze moedig genoeg geweest om in dit dierengeweld in te grijpen. Maar zij kende haar grenzen. Ze belde haar zoon die in de buurt op kamers woont. ‘de hond van je tante heeft onze kat te pakken ...

Count your blessings De maand januari staat in het teken van de Spiritualiteit en de Natuur. Twee grote niet te vatten begrippen, dus gaan we op zoek naar manieren om toch een beetje vat op de zaak te krijgen. Met de Spiritualiteit zit dat wel goed, tijdschriften, lezingen, workshops en zelfhulpboeken genoeg. En de Natuur? Ook daar begint Nederland vat op te krijgen. Want, zoals u misschien al weet, staat ieder tweede weekend van januari in het teken van de huis-, tuin- en keuken vogel! In een oproep via de radio worden we allemaal verzocht het aantal vogels in onze tuin te tellen en dit te melden op een speciale website www.tuinvogeltelling.nl. Daar heb ik even over na moeten denken. Ja, ik snap dat we allemaal nog bewuster moeten zijn van de natuur. Dat we daar goed voor moeten zorgen. En waar begint dat? Juist gewoon dichtbij. Maar hoe ziet dat er uit in onze straat? ‘Dat is 1 mees, 1 merel, ja en een Vlaamse Gaai, oh nee, toch niet. Die zit al bij de bu...

'Weerhouden' Kijk maar eens naar buiten. De bomen, de lucht, zwanger van de regen. Het is herfst. En zo zien we letterlijk de oorsprong van de uitdrukking;  ‘laat het je vooral niet weerhouden!’. De natuur was er eerst, en daarna geven wij er woorden aan.  En dat is het enige wat wij er actief aan kunnen doen. Dus we stappen gewoon naar buiten, kraag omhoog, paraplu mee. Want we houden van het weer. 

Delen en dan vermenigvuldigen De trend om steeds meer te ‘delen’ in onze maatschappij is in volle gang op het gebied van bijvoorbeeld vervoer, klussen, maaltijden en verblijf. Via websites en apps, creëren ondernemers slimme initiatieven om materie en mankracht te delen. Dit snelgroeiende fenomeen heet de ‘Deeleconomie’ en laat zich omschrijven als : ‘ Een wijze van productie en distributie van goederen en middelen die het delen en collectief consumeren van onze overvloed mogelijk maakt’. Maar ook particulieren delen oogst en overvloed met elkaar. Mij viel de eer te beurt om te delen in de appel en peren oogst uit de Betuwe. Ik ontving enkele dagen geleden een prachtige saptank met daarin 5 liter puur sap. En wel van Villa Zorgvliet in Tiel. Een prachtig 18 e Eeuw Classicistische Villa van vrienden. Zij hadden hun overvloedige oogst gedeeld via   een coöperatie: www.mobipers.nl . Hier kunnen alle appel-en perenoogsten ingeleverd worden in een collectief met als res...

Het is een spreekwoord en wordt gebruikt in liedjes. En het gaat altijd over verbazing, gruwel zelfs, of gewoon over een dronken vriendin.   In dit geval gaat het over een Lady. Het zit zo. Onze jongste kat, Lady, leeft zoals haar naam al doet vermoeden als een jager. Dit uit zich vooral in het voorjaar. Dan gaat Lady winkelen in de natuur, bij voorkeur in de kleine uurtjes, en brengt haar prooi naar huis. Stel je voor: het is half vier in de ochtend, nog lekker donker, en dan komt ze binnen, met in haar bek een muis, een vogel of een konijn. Deze cadeautjes uit de natuur leven soms wel, soms half en soms niet meer. Midden in de nacht staat mijn bewustzijn op een laag pitje, en zijn alle zintuigen op vliegtuigmodus ingesteld. En dan opeens keiharde geluiden terwijl Lady binnenpoezelvoet.   Ze kondigt haar vangst weliswaar   binnensmonds, maar luid aan. En dan dropt ze haar cadeau voor mijn bed. Als de prooi nog leeft ontstaat er een racecircuit in de slaapka...

Al enkele weken scharrelt er rond ons huis een rode gestreepte kater. Ik ben dol op katten maar betrap mijzelf in dit geval op een grote inconsequentie. a) ik ben dol op katten als ze niet stinken deze zwerfkat heeft overal in onze tuin tegen aan zitten spritzen. Is dus al weken bezig ons territorium te veroveren maar dat lijkt mij toch echt niet de manier. Niet handig want hoe meer hij spritzt des te onaangenamer hij wordt in onze ogen. En dat is nou weer qua zwerfkat niet handig want zo krijg je natuurlijk nooit iets lekkers toegeworpen! b) ik houd niet van klagelijk gemiauw (dat geldt ook voor mensen). En deze kater klaagt de hele dag door. Waarover? Geen idee, hij is best wel dik dus ondervoed is hij niet. Misschien is hij eenzaam. Maar ja dan is gedrag genoemd onder a) ook weer niet handig. c)ik haat schuldgevoel, en deze rode kater appelleert daar flink aan. Mijn liefste kat ooit, Frits, die ik bijna 19 jaar als trouwe metgezel had, was ook in eerste instan...

Oh oh wat kan dat toch aan ons knagen. Schuldgevoel, het besluipt je van achteren en slaat toe van voren! Gezichtsverlies in je eigen ogen. Het overkomt mij nog wel eens. En ik weet zeker dat hoe braver je bent des te vaker schuldgevoel je bespringt. Enkele dagen geleden werd bij ons een televisie gids ‘de Mikro gids’ bezorgd die bestemd was voor mensen aan de andere kant van de laan. En dan denk ik hoe moeilijk kan het zijn tegenwoordig? Die paar poststukken kan je dan toch wel op nummer 198 bezorgen in plaats van op nummer 298? Nu gebeurt het wel vaker dat de postbode zich vergist, en ik breng dan altijd, echt waar, heel braaf het poststuk alsnog naar het correcte adres. Ik bel dan aan, want dan krijg je lekker veel positieve energie. ‘wat bent u eerlijk’ of: ‘wat fijn, we dachten al..’ en bij deze mensen op nummer 198 bezorg ik al helemaal graag, want oud en dankbaar.   Maar nee, deze keer vertikte ik het. Dus die ‘Mikro gids’ gaapte mij twee dagen aan en ik staarde te...